Από τον Μίκη Θεοδωράκη στον trapper Mad Clip και από τον καθηγητή Γιώργο Ν. Παπανικολάου στον Γκίκα Μαγιορκίνη

0
48

Όποιος περνούσε χθες από το σημείο της Βουλιαγμένης που έχασε τη ζωή του ο trapper Mad Clip έβλεπε τους συγκεντωμένους θαυμαστές και φίλους του να έχουν σπεύσει στο σημείο για να αποδώσουν ένα φόρο τιμής στον νεκρό trapper o οποίος έφυγε από τη ζωή κάτω από συνθήκες Παντελή Παντελίδη.

Αλλά δεν πενθούσαν μόνο εδώ οι φίλοι του trapper Μad Clip. Σε ότι νεανικό στέκι παίζει στη πόλη (σίγουρα και στην επικράτεια) η οδύνη για την απώλεια του trapper που καρφώθηκε λιώμα στη κολώνα και στη συνέχεια στο δένδρο ήτο διάχυτη. Σε τέτοιο βαθμό που οι πιτσιρικάδες έμοιαζαν απορημένοι όταν την ίδια μέρα οι μεγαλύτεροι θρηνούσαν την απώλεια του Μίκη Θεοδωράκη.

-Ποιος είναι αυτός ο Θεοδωράκης;

απορούσαν.

Ναι αυτή η ερώτηση ακούσθηκε πολλές φορές χθες από νεανικά χείλη καθώς ο θάνατος κάποιου Μίκη Θεοδωράκη απειλούσε να επισκιάσει την απώλεια του γίγαντα Mad Clip.

Μιλάμε για τρομερές μεταλλάξεις μιας κοινωνίας που μπροστά τους δεν πιάνουν μία οι εργαστηριακές μεταλλάξεις της COVID-19 τον βιογραφικό των οποίων παρουσιάζει κάθε τόσο ο πρόθυμος νεαρός επιστήμων Γκίκας Μαγιορκίνης ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του μεταλλάσσεται εντός του (εξαιτίας των απαιτήσεων και της αγωνίας του ρόλου του ως επιστήμων-χα,χα) με τις μεταλλάξεις του να καθρεφτίζονται στο πρόσωπό του καθώς αποκτά εκείνα τα σκυθρωπά παγωμένα χαρακτηριστικά μιας αποτυχημένης πλαστικής.

Ο Γκίκας ακόμη και με εμβόλια placebo στο τέλος θα γίνει ομορφονιά Γιάννα Αγγελοπούλου στη προσπάθειά του να δείξει πόσο πρόθυμα προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Το κακό με την περίπτωσή του είναι ότι ενώ πιστεύει ότι βρίσκεται στη πλευρά των ισχυρών μπορεί να καταλήξει με καθεστώς Πολάκη από την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά σε συγκεκριμένο αίθριο της περιοχής Κορυδαλλού.

Ο Τσίπρας που μυρίστηκε αίμα ξαμόλησε ήδη τον Πολάκη να ορμήξει στη λεία του  ενώ κρατάει για ξεκάρφωμα και τον Πέτρο Κόκκαλη να περισυλλέγει τα mRNA υγρά της κλιματικής αλλαγής σε μαύρες σακούλες.

Από τον Μίκη Θεοδωράκη στον trapper Mad Clip και από τον καθηγητή Γιώργο Παπανικολάου, τον θρύλο του pap test που έσωσε εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο στους “πρόθυμους” Σωτήρη Τσιόδρα και Γκίκα Μαγιορκίνη.

Οι δυο τους μας διαβεβαίωναν από τον Ιανουάριο του 2020 ότι ο ιός που αποπειράται να αλλάξει τον κόσμο που γνωρίζαμε έως σήμερα είναι προιόν μίας νυχτερίδας η οποία κουτσούλισε την περμανάντ της ροκαμπιλού καθηγήτριας Παγώνη και διά μέσω της περμανάντ Παγώνη που λειτούργησε ως ξενιστής μεταδόθηκε στον άνθρωπο.

Οι Τσιόδρας-Μαγιορκίνης είχαν τόση πρεμούρα από τον Ιανουάριο του 202ο να μας πείσουν ότι ο ιός που έχει αφαιρέσει κοντά στις 5 εκατ. ζωές σε ολόκληρο το κόσμο -και συνεχίζει- σε καμία περίπτωση δεν προήλθε από εργαστήριο είτε σαν ατύχημα είτε επειδή συνειδητά ρίχθηκε στην ανθρωπότητα.

Δηλαδή τον Ιανουάριο του 2020 η κύρια πρεμούρα των καθηγητών Τσιόδρα, Μαγιορκίνη, Παρασκευή, Παναγιωτακόπουλου και της καθηγήτριας Κωστάκη ήταν να εξαλείψουν κάθε σενάριο εργαστηριακής προέλευσης του ιού.

Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της μετάλλαξης των επιστημόνων δια μέσω του χρόνου.

Στο μεταξύ δείτε τι λέει αυτή εδώ η “ψεκασμένη”>


Ήμουν στην Αρκαδία, στη Ζάτουνα
διάβαζα στίχους του Άγγελου Σικελιανού,
και νόμιζα πως γράφτηκαν για εκείνη
ακριβώς την εποχή.

Και, θυμάμαι, όταν συνέθετα
το ”Πνευματικό Εμβατήριο” ,
είχαμε τέτοια επίγνωση
του τι κάνουμε, που η γυναίκα μου,
μού έλεγε:

”Τελείωσε το γρήγορα, να το στείλεις
να το ακούσουν οι Έλληνες”.

Ήταν Χριστούγεννα, τα παιδιά και
η γυναίκα μου έφυγαν για την Αθήνα.

Έμεινα μόνος, απομονώθηκα,
κι έγραφα το ”Πνευματικό Εμβατήριο”.

Είχε ενάμισι μέτρο χιόνι.
Οι φρουροί απ’ έξω κρύωναν
και φώναζαν:

”Κύριε Μίκη,
δε θα βγείτε για βόλτα;”
Τους λέω, ”γράφω μουσική”.

Τελικά σε μια καταιγίδα, μπήκαν
κι αυτοί μέσα – που ήταν απαγορευμένο,
μπας και τους χαλάσω.

Είχα μια σόμπα, είχα τσικουδιά, καρύδια.
”Παιδιά, φάτε, πιείτε”, τους λέω,
αλλά αφήστε με να το τελειώσω”.

Έγραφα το
”Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε
τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα”.

Το συνέθετα, έβαζα τις συγχορδίες,
το τραγουδούσα στο πιάνο,
αυτοί πίνανε τσικουδιά,
κάποια στιγμή σηκωθήκανε
κι άρχισαν να τραγουδούν
κι εκείνοι μαζί μου.

Τελείωσα το τραγούδι,
σηκώνομαι, πίνω κι εγώ τσικουδιές.
”Πάμε στο καφενείο”, λένε. Τους λέω:

”Είναι ώρα απαγορευμένη”.
”Δε μας νοιάζει.
Εμείς τώρα έχουμε απογειωθεί!”.

Και όπως ήμασταν έτσι κόκκινοι,
γεμάτοι τσίπουρο, πάμε στο καφενείο.
Ήταν γεμάτο χωροφύλακες.

Είχα δεκαοχτώ φρουρούς
και δύο υπαξιωματικούς,
και χωρικούς, γεμάτο καπνούς,
μια σόμπα, ζέστη,
δεν περίμεναν να με δουν.

Μόλις μπαίνουμε μέσα, ένας
χωροφύλακας άρχισε να λέει:

”Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε
τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα”.

Του λέω: ”Τρελάθηκες;”

Τους λέει: ”Πάμε σπίτι όλοι, να σας
παίξει ο Μίκης το νέο του τραγούδι”.

Και όπως είμαστε, ξαναπήγαμε σπίτι,
κι έτσι έγινε η πρώτη συναυλία του έργου
με ακροατήριο τους φρουρούς μου…

Εκεί πάνω,
φρουροί και φρουρούμενοι
ήταν ένα.

Ήμασταν Έλληνες.
Η Ελλάδα. Αυτός ο πόνος
αυτής της κακορίζικης,
της φτωχής πατρίδας
που όλοι την αγαπούν…

Μίκης Θεοδωράκης |

 

Y.Γ> Η κηδεία του Μίκη θα μπορούσε να γίνει ένα μεγάλο παγκόσμιο συλλαλητήριο. Εάν δεν ξεκινήσει από την Ελλάδα, από που;

kourdistoportocali.com

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ