ΑΠΌ ΤΥΧΌΝ ΑΠΟΤΥΧΊΑ ΤΗΣ ΚΥΒΈΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΆΚΗ το πιθανότερο είναι να ΚΑΤΑΡΡΕΎΣΕΙ Η ΚΑΡΙΚΑΤΟΎΡΑ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΎ

0
21

Γράφει ο Γεώργιος Δ. Γκράβας

Τίποτα δεν εγγυάται σήμερα ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης θα σώσει τους Έλληνες και την Ελλάδα, θα ανορθώσει τη χώρα και θα κάνει να ξεχαστεί ότι τα μόνα δωρεάν πράγματα στην Ελλάδα είναι η θάλασσα και ο ήλιος. Θα αποκαταστήσει την ελπίδα σε έναν λαό που έχει κουραστεί να εξαπατάται για τόσα χρόνια και να διαπιστώνει ότι οι υποσχέσεις συνοδεύονταν από μια αργή ολίσθηση προς την άβυσσο της δυστυχίας.

Προς το παρόν ο απολογισμός του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη είναι μάλλον δυσάρεστος για όσους επιθυμούσαν ή/και ήλπιζαν σε αξιοποίηση στελεχών του κυβερνώντος κόμματος αλλά και σ’ αυτούς που δεν βλέπουν με καλό μάτι την στρατηγική της <<λήθης>>, από την επιλογή του κ.Μητσοτάκη να μην επιτρέψει η πολιτική ζωή να βρεθεί κάτω από βαρύ πολιτικό κλίμα από μια διερεύνηση για καταλογισμό ευθυνών για πράξεις της προηγούμενης κυβέρνησης οι οποίες προδήλως συνιστούν παρανομίες…
Η οποία επιλογή φαίνεται να αποσκοπεί στην αποσυσπείρωση της αντιπολίτευσης μη ανταποκρινόμενος με τον πολιτικό λόγο και τις πράξεις του στο κλίμα της πόλωσης στο οποίο επιμένει ο κ. Τσίπρας, ο οποίος λόγω της αδυναμίας να συνθέσει θετικό εναλλακτικό πολιτικό λόγο καταφεύγει στην πόλωση…
Προφανώς, λαμβάνοντας υπόψιν του ο κ. Μητσοτάκης το πολύ υψηλό ποσοστό του 31% που κατάφερε να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του περασμένου Ιουλίου.
Σημειωτέον, ότι, η εν λόγω επιλογή δεν είναι καινούργια, την ακολούθησε ο κ.Μητσοτάκης όσο ήταν στην αντιπολίτευση εισπράττοντας συχνά τη γκρίνια και από την ίδια του την παράταξη για τον ήπιο αντιπολιτευτικό λόγο…
Το εκλογικό αποτέλεσμα του περασμένου Ιουλίου απέδειξε πως ήταν μια σωστή επιλογή καθώς η Ν.Δ. του Μητσοτάκη κατάφερε να συγκεντρώσει περί το 40% και να πετύχει την εκλογική διαφορά που του επέτρεψε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Ο κ.Μητσοτάκης φαίνεται να συνεχίζει να ακολουθεί την εν λόγω επιλογή που αποσκοπεί στην αποσυσπείρωση της αντιπολίτευσης.
Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, τα καταφέρνει.
Έτσι, μάλλον κανείς δεν πρέπει να περιμένει από το κ. Μητσοτάκη να δείξει έμπρακτο ενδιαφέρον για την κατά γενική ομολογία αναγκαία εξυγίανση και αναδιάρθρωση της Ε.Ρ.Τ., με ότι αυτό συνεπάγεται για την προβολή των θέσεων αυτών που ξαναείδαν τον εαυτό τους στο καθρέφτη και πλέον πασχίζουν να ορίσουν τη μοίρα τους.

Αν δεχτούμε ότι ο κ. Μητσοτάκης με την εν λόγω επιλογή του – που αποσκοπεί στην αποσυσπείρωση της αντιπολίτευσης – τα καταφέρνει, το ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής :

Μήπως η στρατηγική της <<λήθης>> που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης συνεπιφέρει την αποσύνθεση του κυβερνώντος κόμματος και η κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού [καρικατούρα δικομματισμού] θα μπορούσε να γεννήσει ένα κόμμα που θα φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τη κεντροδεξιά παράταξη, αν ο Μητσοτάκης αποτύχει να αποκαταστήσει την Ελλάδα στους Έλληνες ;;;;;

Ο κ. Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός κρατάει ήπιους τόνους και αποφεύγει τη πόλωση, όπως έχουμε ήδη δει.
Πολλοί πιστεύουν, μεταξύ αυτών και ο γράφων, ότι, ο κ.Μητσοτάκης ανήκει στη κατηγορία του σύγχρονου πολιτικού του οποίου τα λόγια συμπίπτουν με τις πεποιθήσεις του.
Αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Κι εξηγούμαι :
Στο ισχύον πλαίσιο τής προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να καταφέρουμε να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο κράτος δυτικού τύπου που είναι προϋπόθεση για την άρση όλων τών αντικινήτρων στην επιχειρηματικότητα, που είναι τό πλαίσιο που πρέπει να τεθεί για τη θεμελίωση ενός ορθολογικού μοντέλου ανάπτυξης που θα βασίζεται στην αύξηση της παραγωγικότητας και τη καινοτομία. Είναι έως αδύνατον, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, θα αναφέρω μόνο τους σπουδαιότερους δύο, οι οποίοι είναι οι εξής :
✓ Οι προβληματικές σχέσεις μεταξύ των κομμάτων και πιο συγκεκριμένα οι σχέσεις μεταξύ πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης.
✓ Η έλλειψη <<λαού των αρχών>>.

Εν προκειμένω, αν,
η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος δεν έχει τη βούληση ή/και τη γνώση που απαιτούνται για το άνοιγμα μιας αναπτυξιακής προοπτικής σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα καταφέρει να πετύχει τον εθνικό στόχο ΤΗΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΣΥΝΟΧΉΣ
ή πιο σωστά δεν θα καταφέρει τίποτα.
Σημειωτέον, ότι, η κρίση που βιώνουμε δεν ήταν ποτέ μια απλή οικονομική μετάβαση, ήταν και είναι μια κρίση μετάβασης σε ένα νέο οικονομικό υποδείγμα.
ΑΝ, η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος ΘΈΛΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ, να πετύχουμε τη μετάβαση σε ένα νέο οικονομικό υποδείγμα, η διατήρηση των υφιστάμενων συνολικά θέσεων εργασίας δεν πρέπει να αποτελεί στόχο εξίσου κρίσιμο με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και, εξίσου σημαντικό είναι οι επιχειρήσεις να διαχωριστούν σε επιχειρήσεις έντασης γνώσης και έντασης εργασίας διότι :
✓ Για τις επιχειρήσεις έντασης εργασίας το μη μισθολογικό κόστος είναι αρκετά υψηλό, ως γνωστόν από την επιπλέον επιβάρυνση λόγω του ότι το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα έχει πάψει προ πολλού να είναι αποταμιευτικό. Είναι αναδιανεμιτικό.
✓ Για τις επιχειρήσεις έντασης εργασίας οι συντελεστές φορολόγησης είναι υψηλοί, αρκετά υψηλοί αν λάβουμε υπόψη τι ισχύει στις γειτονικές χώρες.
✓ Για τις υφιστάμενες επιχειρήσεις έντασης εργασίας που είναι στο σύνολο τους μικρομεσαίες επιχειρήσεις (μικρές έως πολύ μικρές για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) το εγχώριο τραπεζικό σύστημα είναι μια βρύση χωρίς νερό.
Δεδομένης της μεγάλης καθυστέρησης στην απονομή της δικαιοσύνης.
Έτσι έχουν τα πράγματα.

Κυρίες και κύριοι,

Στη δημόσια συζήτηση για το πώς η χώρα θα μπορέσει να επιλύσει την αναπτυξιακή διάσταση του ελληνικού προβλήματος,
απ’ όλες τις πλευρές αναγνωρίζονται τα κύρια εμπόδια στην ανάπτυξη της υγιούς επιχειρηματικότητας : η γραφειοκρατία, η πολυνομία και η διαφθορά.
✓ Όλοι διακηρύττουν ότι η καταπολέμηση της διαφθοράς πρέπει να αποτελεί μεγάλη προτεραιότητα. Η μάχη κατά της διαφθοράς είναι μια μάχη για την ανάπτυξη, διότι η διαφθορά πλήττει τον υγιή ανταγωνισμό, την υγιή επιχειρηματικότητα και το επενδυτικό περιβάλλον.
✓ Όλοι τάσσονται υπέρ της κωδικοποίησης της νομοθεσίας για να διαπιστωθεί ποιοί νόμοι είναι σε ισχύ και ποιοί είναι ανενεργοί, διότι με αυτό τον τρόπο θα έχουμε ασφάλεια Δικαίου που αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα της διαφάνειας.
✓ Κι όλοι συμφωνούν ότι το εθνικό σύστημα δράσης πρέπει να προωθήσει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που κατά γενική ομολογία είναι αναγκαίες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, το οποίο δεν θα εχθρεύεται την αποτίμηση που πρέπει να είναι καθολική για όλες τις διαδικασίες και, δεν θα σπαταλά ανθρώπινο δυναμικό και πόρους. Να προωθήσει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για την αλλαγή της δομής, της λειτουργίας και της δράσης της δημόσιας διοίκησης, ώστε από την απλούστευση των διαδικασιών να γίνει φιλική στην επιχειρηματική δραστηριότητα.

Στη δημόσια συζήτηση για το πώς η χώρα θα καταφέρει να επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεταβολής,
απ’ όλες τις πλευρές αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα το εθνικό σύστημα διακυβέρνησης να καθιερώσει ένα απλό, σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα. Επιπροσθέτως, αυτό να είναι εστιασμένο στην πάταξη της φοροδιαφυγής, διότι η φοροδιαφυγή οδηγεί σε απώλεια εσόδων για τη στήριξη του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Κυρίες και κύριοι,

Τον Οκτώβριο του 2015, ο (τότε) Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής είχε πει μεταξύ άλλων ότι <<το κόστος της [διαφθοράς], φτάνει στα 33 δισ. ευρώ ετησίως, συνεπώς αν για 10 χρόνια δεν είχαμε φαινόμενα διαφθοράς, θα είχε εκλείψει το δημόσιο χρέος>>.
Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ο μέσος όρος παραοικονομίας – φοροδιαφυγής στην Ευρωζώνη είναι 10%, στην Ελλάδα είναι πλησίον του 30% .

Η φοροδιαφυγή δεν οδηγεί μόνο σε απώλεια εσόδων για το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, οδηγεί και σε απώλεια εσόδων για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής (συγκεκριμένα, για τη στήριξη όσων έχουν πραγματικά ανάγκη), επιβαρύνοντας τελικά τους πολίτες.

Οι πολίτες δεν επιβαρύνονται μόνο από τη φοροδιαφυγή αλλά και από τις δημόσιες δαπάνες.
Η μείωση των δημοσίων δαπανών, πέραν, της μείωσης των μισθών και του τρόπου της περικοπής των πρωτογενών λειτουργικών δαπανών των υπουργείων, μπορεί να επέλθει μόνον με απολύσεις.

Η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής πρέπει να αποτελεί στόχο εξίσου κρίσιμο με τη μείωση του δημοσίου χρέους.

Ο κρατικός προϋπολογισμός ξέρετε, έχει δύο σκέλη, τον δαπανών και των εσόδων.

Η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους εκτός από την οποία αναδιάρθρωση του προϋποθέτει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεταβολής και πρωτογενή πλεονάσματα.

Το κρίσιμο μέγεθος δεν είναι η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ αλλά των συναλλαγματικών καθαρών εισπράξεων προς εξυπηρέτηση του συνολικού εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού).

Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτύχει, δεν θα κλείσει ο πολιτικός κύκλος της κρίσης.

Μάταια ύστερα θα ψάχνουμε μια συμμαχική κυβέρνηση που θα βασίζεται σε προγραμματικές δεσμεύσεις επί αληθινών συγκλίσεων. Μια κυβέρνηση συνεργατική με τολμηρό μεταρρυθμιστικό πνεύμα θεμελιωμένο στη διακήρυξη ότι ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας δεν υποκαθίσταται, ικανή να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την επίλυση της αναπτυξιακής διάστασης του ελληνικού προβλήματος και να πείσει τους δανειστές μας για τη σοβαρότητα των προθέσεων μας ως οργανωμένης κοινωνίας.

Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα υπάρχουν εθνικιστικές μεσαιωνικού τύπου φωνές, υπάρχουν και ρεαλιστικές φωνές του έλλογου κριτικού ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Οι πρώτες διεγείρουν τα ανακλαστικά όσων εταίρων μας πιστεύουν και επενδύουν στην εθνική μας προσπάθεια. Οι ρεαλιστικές φωνές καλούνται να ενισχύσουν με λόγους και ενέργειες κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στην άρση όλων τών αντικινήτρων στην επιχειρηματικότητα, που είναι το πλαίσιο που πρέπει να τεθεί για τη θεμελίωση ενός ορθολογικού μοντέλου ανάπτυξης που θα βασίζεται στην αύξηση της παραγωγικότητας και τη καινοτομία.

Κυρίες και κύριοι,

Η περαιτέρω εθνική μας πορεία εξαρτάται πλέον από την ικανότητα δράσης του δικού μας συστήματος διακυβέρνησης.

Η ιστορία της Ελλάδας του 21ου αιώνα ξεκίνησε άσχημα με την κρίση, ας ελπίσουμε ότι θα τελειώσει προς το καλύτερο για την Ελλάδα, χώρα λίκνο της Ευρώπης.

Υ. Γ.
Σήμερα, η μόνη εναλλακτική είναι το χάος.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ