ΗΠΑ: Το τρέκλισμα ενός imperium και τα ελλείμματα Δημοκρατίας

0
4
Από 

Όσα αποτυπώνουν οι αμερικανικές εκλογές και μαζί ο τρόπος που τις αντιμετωπίζουν τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης μας αναλύουν η εξειδικευμένη σε θέματα Ιστορίας της αμερικανικής ηπείρου, διδάκτωρ Μαρία Δαμηλάκου, και ο καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Σπουδών στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, Νικόλας Κοσματόπουλος.

Crash-test για το αμερικανικό σύστημα αποτελούν οι πρόσφατες εκλογές, που έχουν εξελιχθεί σε θρίλερ αντεγκλήσεων στην άλλοτε υπερδύναμη.

Τι αποτυπώνει όμως ακριβώς η σημερινή κρίση, την οποία δεν σχολιάζει επί της ουσίας κανένας; Γιατί ουδείς δεν αμφισβητεί κάτι σε σχέση με τις βαθύτερες και γεμάτες αντιφάσεις δομές και λειτουργίες ενός συστήματος που, όπως ανέδειξε η ίσως πιο αλλόκοτη και επεισοδιακή εκλογική αναμέτρηση στην Ιστορία του, έχει φτάσει στα όριά του; Γιατί δεν έχουν μπει στο στόχαστρο της κριτικής των ΜΜΕ οι ΗΠΑ (παρότι σταθερός στόχος παραμένει ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ), παρά τους πολιτικούς και κοινωνικούς κλυδωνισμούς και τις αμφισβητήσεις που παρήγαγε η εκλογική διαδικασία;

«Όσο και αν μπάζει νερά το αμερικανικό σύστημα, βλέπουμε ότι δεν κλονίζεται η εικόνα ενός συστήματος που επιμένει να εμφανίζεται υποδειγματικά δημοκρατικό» μας απαντά η Μαρία Δαμηλάκου, διδάκτωρ στο τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την Ιστορία της αμερικανικής ηπείρου.

«Όπως έχει διαμορφωθεί το παγκόσμιο σύστημα, με την Κίνα νέο κι ισχυρότατο παίκτη, η Αμερική επιδιώκει να ενισχύει τη θέση της ως δημοκρατικό ανάχωμα εμφανιζόμενη ως προπύργιο της δυτικής δημοκρατίας».

«Δεν συζητάμε τι θα συνέβαινε φυσικά αν αυτό που παρακολουθούμε να συμβαίνει στις εκλογές των ΗΠΑ, αν δηλαδή επί τρεις βδομάδες ο Πρόεδρος αμφισβητούσε το εκλογικό αποτέλεσμα, εκτυλισσόταν σε μια άλλη χώρα, όπως η Βενεζουέλα, για παράδειγμα!» προσθέτει η κα Δαμηλάκου.

«Είναι a priori καταδικασμένες όλες οι διαδικασίες στη Βενεζουέλα. Είναι καταδικασμένος ο Μαδούρο από το παγκόσμιο σύστημα που σήμερα πανηγυρίζει για τον Μπάιντεν προτού καν αναλάβει καθήκοντα. Γιατί όσο και αν όλοι αναγνωρίζουν ότι ο Τραμπ έπαιξε με τα κατώτερα ένστικτα του ακροατηρίου του, ο τρόπος που το παγκόσμιο σύστημα ευνόησε τον Μπάιντεν ήταν προκλητικός. Οι ΗΠΑ παραμένουν στο απυρόβλητο της όποιας κριτικής γιατί όλα τα στραβά τα ρίχνουν εντέλει στην προσωπική τρέλα του Τραμπ, απολιτικοποιώντας το πρόβλημα και κατηγορώντας μόνο έναν άνθρωπο. Έτσι, δεν επιχειρείται μια κριτική ουσιαστική στο σύστημα, που έχει σοβαρά ζητήματα, από τα πιο mainstream Μέσα Ενημέρωσης».

«Δείτε τι γίνεται στη Βολιβία!» μας παροτρύνει η κα Δαμηλάκου. «Πουθενά στα κυρίαρχα διεθνή Μέσα δεν θα βρεις έστω μια λέξη για την πανηγυρική επάνοδο του Μοράλες στη χώρα. Ο άνθρωπος νίκησε στις εκλογές, παρότι του κάνανε πραξικόπημα, γύρισε μετά Βαΐων και Κλάδων, και αυτό δεν αναφέρεται πουθενά».

«Αντιμετώπισαν τον Τραμπ σαν ξανθό Χίτλερ αποκρύπτοντας την πολιτική κουλτούρα της χώρας που τον γέννησε»

Και ο Νικόλας Κοσματόπουλος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ανθρωπολογίας στο  Τμήμα Πολιτικών Σπουδών στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, παρακολουθεί «όλο το σύστημα να αναδιπλώνεται και να συστοιχίζεται δίπλα από τον Μπάιντεν», ενώ δεν ανοίγει ρουθούνι και δεν αμφισβητεί κανείς το κατά πόσο ήταν καθαρή η εκλογική διαδικασία.

«Αν, όμως, αυτό που παρακολουθούμε συνέβαινε, όχι αποκλειστικά στη Βενεζουέλα, αλλά οπουδήποτε στον κόσμο, θα ασκούνταν μεγάλη κριτική» εκτιμά ο συνομιλητής μας.

«Γιατί και στη Βολιβία ακριβώς αυτό δεν συνέβη πέρσι;» μας ρωτά. «Δεν έγινε χαμός, στη ουσία ένα πραξικόπημα κατά του Μοράλες, που “πάτησε” στις καταγγελίες -καλή ώρα- για νοθεία; Η οποία μάλιστα νομιμοποιήθηκε στην παγκόσμια συνείδηση χωρίς καν να έχει επιβεβαιωθεί; Αλλά ήταν η Βολιβία του Μοράλες! Δεν ήταν η Αμερική!»

Ο Τραμπ, προσθέτει ο κ. Κοσματόπολος, ανέδειξε αδυναμίες του αμερικανικού συστήματος, ακόμη και στο θέμα του διαχωρισμού των εξουσιών.

«Τον αντιμετώπισαν σαν να είναι εγωμανιακό τρελό, έναν Χίτλερ με ξανθά μαλλιά, παρότι και τα δυο δεν συνάδουν με την πραγματικότητα. Εξωτικοποίησαν τον Τραμπ, ώστε να εμφανιστεί ως μια ανωμαλία σε μια ομαλή, κατά τα άλλα, εναλλαγή λογικών Προέδρων, στα όρια της δημοκρατικής αμερικανικής παράδοσης, αποκρύπτοντας την πολιτική κουλτούρα της χώρας που γέννησε τον Τραμπ, με τον αντιφεμινιστικό, ρατσιστικό λόγο περί υπεροχής της λευκής φυλής. Πράγματα κρυμμένα κάτω από την επίφαση μιας πολυπολιτισμικότητας και Δημοκρατίας. Αυτό, όμως, ο Τραμπ έφερε στη επιφάνεια κι αυτό τρόμαξε τους Αμερικανούς».

Το γεγονός ότι «η επίφαση της Δημοκρατίας» στην Αμερική κινδυνεύει παρ’ όλα αυτά «σε πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο», είναι και ο λόγος, συνεχίζει ο κ. Κοσματόπουλος, που «χτύπησαν τα καμπανάκια στις ΗΠΑ και συμμάχησαν όλοι εναντίον του Τραμπ. Η ίδια διαδικασία έφερε και τον Ομπάμα στο προσκήνιο» υπογραμμίζει. «Ήταν η αίσθηση ότι χάνει η Αμερική την παγκόσμια ηγεμονία και υπάρχει η ανάγκη να βγει ένας πρόεδρος που να αντανακλά ένα consensus».

Και στις εκλογές του 2020 οι εξελίξεις έγιναν με κριτήριο το «ποια θα ήταν η καλύτερη εικόνα των ΗΠΑ προς τα έξω. Αντιστοίχως, στο παρελθόν τη λύση αποτέλεσε ένας γλυκομίλητος μορφωμένος Αφροαμερικανός Πρόεδρος που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει και αυτούς που δεν έχουν δικαιώματα, κάτι που ήταν φενάκη. Γιατί ο Ομπάμα ήταν πιο τραγικός από τον Τραμπ και στις οικονομικές πολιτικές του και στην εξωτερική πολιτική» συνεχίζει ο συνομιλητής μας: «Βομβάρδισε τουλάχιστον οκτώ χώρες. Ήταν πολύ πιο στρατιωτικοποιημένη η ηγεσία των ΗΠΑ επί των ημερών του. Αυτά είναι τα γεγονότα, και ας μην μας αρέσει ο Τραμπ στο μέτωπο του ρατσισμού. Ναι, σκότωσε τον Σολεϊμανί παράνομα, έξω από το διεθνές δίκαιο, με μια ρουκέτα στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, αλλά δεν άνοιξε νέα πολεμικά μέτωπα».

Τι δείχνουν οι αμερικανικές εκλογές για τη σημερινή θέση των ΗΠΑ στον κόσμο

Tι ακριβώς όμως αποτυπώνει η σημερινή εκλογική αναμέτρηση ως προς την σημερινή θέση των ΗΠΑ στον κόσμο και τις δομικές αντιφάσεις τους;

«Το ότι είναι δείγμα της παρακμής! Αυτό είναι σίγουρο» υποστηρίζει η κα Δαμηλάκου. «Η ίδια η εκλογή του Τραμπ δίχασε βαθιά τη χώρα. Κάτι που συνεχίστηκε και στις εκλογές. Όλη η διαδικασία, όμως, αποκαλύπτει βαθιά σημάδια κούρασης της αμερικανικής δημοκρατίας και ένα σύστημα που πρέπει να ξαναβρεί τον ρυθμό του αν θέλει να επιβιώσει».

Το να συνιστά «σύμπτωμα παρακμής» η σημερινή εικόνα της εκλογικής αναμέτρησης «προϋποθέτει ότι υπάρχει και μια ακμή, κάτι το οποίο ελέγχεται, καθώς και το αμερικανικό εκλογικό σύστημα πάντα ήταν πολύ νομικίστικο, χτισμένο με ένα τρόπο ώστε να εγγυάται ταξικές πλειοψηφίες λευκής υπεροχής, αφαιρώντας το δικαίωμα ψήφου από Αφροαμερικανούς που είναι στις φυλακές κ.ο.κ.» επισημαίνει ο κ. Κοσματόπουλος.

«Το ερώτημα κατά πόσο είναι δημοκρατικό το σύστημα των εκλεκτόρων δεν είναι καινούριο, είναι παλιό. Το καινούριο είναι ότι το σύστημα που έχει χτιστεί στη λογική μιας πλειοψηφικής τάσης ώστε να μπορούν συγκεκριμένες πολιτικές να περνάνε και να εκλέγονται χωρίς να υπάρχει μεγάλη αμφισβήτηση αρχίζει και κρασάρει» συνοψίζει ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ανθρωπολογίας στο Τμήμα Πολιτικών Σπουδών στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, που παρατηρεί πως οι ΗΠΑ έφτασαν στο σημείο όπου «οι ασφαλιστικές δικλείδες του συστήματος δεν δουλεύουν».

Φέρνει το παράδειγμα της παρεμβολής της δικαστικής εξουσίας: «Υπάρχουν παραπολιτικές λεωφόροι, όπως το Ανώτατο Δικαστήριο, που προσπαθούν να ελέγχουν το σύστημα. Με άλλα λόγια, το σύστημα από μόνο του, η ψήφος και οι εκλογές, δεν αποτελούν τα εχέγγυα ενός αρεστού αποτελέσματος για τις αμερικανικές ελίτ».

 

sputniknews.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ