Καθηγητής και «ακροβάτης»

0
13
Στα δύο χρόνια της θητείας του, ως εκλεκτός δύο κυβερνητικών συμμαχιών, επέδειξε αξιοπρόσεκτη προσαρμοστικότητα. Στη διαπραγμάτευση σχετικά με το συνολικό πρόγραμμα για την έξοδο των χωρών-μελών της Ε.Ε. από τη νέα οικονομική κρίση, είναι ο «σκληρός» βραχίονας του Νότου. Αν όλα πάνε κατ’ ευχήν στις πιθανές πρόωρες εκλογές του φθινοπώρου, οι προβλέψεις τον θέλουν να κατέρχεται με δικό του ψηφοδέλτιο.

O Τζουζέπε Κόντε ξέρει καλά ότι το στοίχημα είναι τεράστιο. Η συνολική διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού θα κρίνει το πολιτικό του μέλλον και, φυσικά, εκείνο της κυβερνητικής πλειοψηφίας που τον στηρίζει.

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης οδήγησε στην αναβολή των αυτοδιοικητικών εκλογών που θα έπρεπε να γίνουν στα τέλη Μαΐου. Σύμφωνα με πολλούς παρατηρητές, οι τοπικές αυτές αναμετρήσεις μπορεί να πραγματοποιηθούν το φθινόπωρο, μαζί, ίσως, με πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Σχεδόν όλα θα εξαρτηθούν από το αν η συμμαχία των Πέντε Αστέρων και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος καταφέρει να πείσει τους Ιταλούς ότι, παρά κάποια λάθη στην αρχική φάση, αντιμετώπισε με αποτελεσματικό τρόπο την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Ο 55χρονος Ιταλός πρωθυπουργός και καθηγητής Ιδιωτικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας επέλεξε τη συνεχή και άμεση επαφή με τους πολίτες. Με αλλεπάλληλα τηλεοπτικά διαγγέλματα, έστειλε το μήνυμα ότι χάραξε πάντα ο ίδιος τη γραμμή που η χώρα ακολούθησε έως τώρα, χωρίς συμβιβασμούς με την αντιπολίτευση.

Ολοι έχουν καταλάβει ότι ο Κόντε δεν βιάζεται να εγκαταλείψει το πολιτικό προσκήνιο. Αρχικά, τον επέλεξε για την πρωθυπουργία το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, αλλά με την πάροδο των μηνών και την «αντικατάσταση» της Λέγκας με τον νέο, κεντροαριστερό κυβερνητικό εταίρο, ο πηδαλιούχος του ιταλικού κυβερνητικού μεγάρου έδειξε ότι διαθέτει μεγάλη προσαρμοστικότητα. Θέλει να υπογραμμίσει ότι κρατά ίσες αποστάσεις, τόσο που ο Τύπος προβλέπει ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές (όποτε αυτές προκηρυχθούν), είναι πιθανό να κατέβει με αυτόνομο ψηφοδέλτιο, συνεργαζόμενος με το Δημοκρατικό Κόμμα.

Κύριο στοιχείο της μεγάλης μάχης που δίνει ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης, είναι η διαπραγμάτευση, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη, σχετικά με το συνολικό πρόγραμμα για την έξοδο των χωρών-μελών από τη νέα αυτή οικονομική κρίση. Μια μάχη που τον έφερε σε σύγκρουση με στενούς του συνεργάτες. Ουσιαστικά, η θέση του είναι ότι αν δεν παρασχεθεί μια ευρύτατη, άνευ προηγουμένου στήριξη -ιδίως στις μεσογειακές χώρες της Ενωσης- δεν έχει νόημα να μιλάμε για ένα κοινό πολιτικό μέλλον.

Ο Κόντε γνωρίζει καλά, επίσης, ότι η χώρα του, με δημόσιο χρέος που ξεπερνά το 132% του ΑΕΠ της, δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να βασιστεί «σε ξεπερασμένα μέσα και εργαλεία», όπως ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Η εναλλακτική, σε ιδιαίτερα απλουστευμένη γλώσσα, είναι ανάκαμψη ή κίνδυνος ανεξέλεγκτων επιθέσεων των κερδοσκόπων.

Τόσο, που σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από το ιταλικό υπουργείο Οικονομικών, ένα από τα σενάρια που εξετάζονται, φέρεται να είναι και η μελλοντική πληρωμή των δημοσίων υπαλλήλων με ομόλογα του Δημοσίου. Κάτι που θα μπορούσε να συμβεί μόνον στην ακραία περίπτωση που σημειωθεί ολική ρήξη και η Ρώμη αναγκαστεί να εξασφαλίσει μόνη της τα αναγκαία οικονομικά μέσα για να μη ναυαγήσει η χώρα.

Υπάρχει, φυσικά, και το εσωτερικό μέτωπο, το οποίο είναι εξίσου γεμάτο παγίδες και τεράστια ερωτήματα. Αρχίζοντας από τον γραμματέα της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος έχει ήδη εξαπολύσει σειρά επιθέσεων κατά του Κόντε. Πρόκειται για προσωπικές συγκρούσεις, αλλά και για ένταση η οποία καλλιεργείται μέσω των περιφερειών του ιταλικού Βορρά, στη μεγάλη πλειονότητα των οποίων κυβερνά η Λέγκα. Η Λομβαρδία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: η κυβέρνηση κατηγορεί την περιφέρεια για ολιγωρία και παραλείψεις, ενώ ο περιφερειάρχης Ατίλιο Φοντάνα δηλώνει ότι έκανε θαύματα και ότι η Ρώμη δεν έδωσε στα νοσοκομεία ούτε τα στοιχειώδη αναγκαία μέσα.

Ο Τζουζέπε Κόντε, βέβαια, ξέρει ότι υπάρχει και έτοιμος αντικαταστάτης: τις τελευταίες εβδομάδες έγιναν αμέτρητες αναφορές στη δυνατότητα να συσταθεί μια κυβέρνηση «ευρύτατης συμμετοχής», με πρωθυπουργό τον πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι. Ενας τρόπος για να εξασφαλιστεί μια «ειδυλλιακή συνεργασία» με τις Βρυξέλλες. Αλλά ο Ιταλός νομικός με διετή, έως τώρα, πρωθυπουργική θητεία δεν δείχνει πρόθυμος να επιστρέψει, τόσο αθόρυβα και συναινετικά, στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα.

Πεπειραμένοι αναλυτές επιμένουν ότι αν πετύχει από την Ευρωπαϊκή Ενωση ένα ισχυρό πακέτο βοήθειας και βγάλει τη χώρα από μια ύφεση που δεν έχει προηγούμενο στα τελευταία ογδόντα χρόνια, μπορεί ακόμη και να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας, ως διάδοχος του Σέρτζιο Ματαρέλα.

Γιατί τον επιλέξαμε

Η επιμονή του στην άποψη ότι αν δεν παρασχεθεί μια ευρύτατη, άνευ προηγουμένου στήριξη -ιδίως στις μεσογειακές χώρες της Ενωσης- δεν έχει νόημα να μιλάμε για ένα κοινό πολιτικό μέλλον, τον φέρνει σε σύγκρουση και με το γκέτο των σκληρών της Ε.Ε. και με συνεργάτες του, ενώ ξέρει ότι στο εσωτερικό υπάρχει έτοιμος αντικαταστάτης. Είναι προφανές πως το μέλλον του και οι εμφανείς πολιτικές φιλοδοξίες θα κριθούν από τη διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ