Με τον Φακό της Κρυσταλλίας Ιωαννίδου

0
18

“Κι όμως τ’ αγάλματα λυγίζουν κάποτε,
μοιράζοντας τον πόθο στα δυο, σαν το ροδάκινο·
κι η φλόγα γίνεται φίλημα στα μέλη κι αναφιλητό
κι έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος·
λυγίζουν γίνουνται αλαφριά μ’ ένα ανθρώπινο βάρος.
Δεν το ξεχνάς.
Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.
Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;
θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,
με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες
κι όμως την ξέρεις.
Γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς. Τ’ αγάλματα λυγίζουν αλαφριά…
Καληνύχτα.

Γιωργος Σεφερης Κιχλη (1947 )

©️ Krystallia Ioannidou photography

Νίκος Σίμος

Ρήξη - ανατροπή σε ότι μας κρατάει πίσω και μας χαρακτηρίζει σταθερό απότοκο της Οθωμανικής δουλείας
Νίκος Σίμος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ