Ριάλιτι και κοινωνική παρακμή

0
243

Γράφει ο Μίλτος Σακελλάρης

Είναι άραγε τα διάφορα ριάλιτι των καναλιών αθώες ψυχαγωγικές εκπομπές ή έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο και στόχο να επηρεάσουν και να διαμορφώσουν πολλές φορές τους ανύποπτους τηλεθεατές; Πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι σχεδόν στο σύνολό τους είναι παραγωγές από τρεις τέσσερις μεγάλες εταιρείες και προβάλλονται ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες του κόσμου, όπου μόνο οι «πρωταγωνιστές» αλλάζουν.

Όλοι ή σχεδόν όλοι θυμόμαστε το πρώτο «Βig Brother» στην Ελλάδα, όπου οι «πρωταγωνιστές» κλεισμένοι σε ένα σπίτι απώλεσαν οικειοθελώς το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Το μήνυμα που πέρναγε όμως στους χιλιάδες τηλεθεατές  ήταν ότι η απώλεια της ιδιωτικότητας δεν ήταν και κάτι κακό. Αυτό, βέβαια, σε συνδυασμό με την τρομοκρατία των καναλιών για τη ραγδαία δήθεν αύξηση της εγκληματικότητας και τη δημιουργία μιας γενικευμένης ανασφάλειας στον κόσμο  είχε σαν αποτέλεσμα από τον μικρόκοσμο της βίλας του «Βig Brother» να κατακλυσθούν όλες οι μεγάλες πόλεις με πρωτοπόρο την Κίνα με κάμερες.

Μη φανταστεί κανείς ότι η Κίνα είναι μακριά κι ότι έχει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς γιατί η δεύτερη χώρα στον κόσμο είναι η «δημοκρατική» Αγγλία. Δύο ακόμα στοιχεία που νομίζω αξίζουν το κόπο να τα ξέρουμε, στη χώρα με την παλαιότερη κοινοβουλευτική εμπειρία την Αγγλία άρχισαν από φέτος το 2020 πειραματικά να τοποθετούνται κάμερες αναγνώρισης προσώπου στη δε Κίνα υπολογίζουν ότι το 2022 θα αντιστοιχεί στις μεγάλες πόλεις μία κάμερα ανά δύο κατοίκους.

Από το αθώο λοιπόν «Big Brother» του Τσάκα και του Πρόδρομου, για όσους θυμούνται, φτάσαμε με τη βοήθεια της τεχνολογίας στην επέκταση του Μεγάλου Αδελφού σε όλο τον πλανήτη. Θα μου πείτε ότι όλα αυτά γίνονται για τους εγκληματίες. Σωστά, μόνο που για αυτούς που κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου οι μεγαλύτεροι «εγκληματίες» είναι αυτοί που θέλουν τον πλούτο αυτόν να ανήκει σε όλο τον πληθυσμό της γης.

Η αστική τάξη, όμως, δεν επαναπαύεται στον εθισμό της κοινωνίας στην αστυνομοκρατία και στη κατάργηση της ιδιωτικότητας. Είναι μία τάξη που έχει κουλτούρα και ηθικές αξίες που πρέπει να γίνουν κτήμα της νέας γενιάς. Πώς και με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό; Η εκκλησία απέτυχε σε αυτό το καθήκον γιατί απλά η ηθική της καλεί τους έφηβους και τους νέους ανθρώπους να μην είναι ούτε έφηβοι ούτε νέοι. Μήπως τα σχολεία θα μπορούσαν; Βεβαίως και μπορούν αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Τα παιδιά μεγαλώνουν, πάνε γυμνάσιο, λύκειο, αρχίζουν να έχουν κι άλλες πληροφορίες και εμπειρίες, αρχίζουν να αμφισβητούν, άσε που με τις καταλήψεις κάθε λίγο και λιγάκι σπάνε τον καθωσπρεπισμό και νιώθουν έστω και για λίγο τη γλυκειά αίσθηση της εξέγερσης και της ελευθερίας.

Ποιος μπορεί να καλύψει αυτό το κενό που δημιουργείται στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς; Μα φυσικά η ίδια η ελεύθερη αγορά με το πρότυπο του καταναλωτισμού με τις διαφημίσεις, τα περιοδικά και φυσικά τα ριάλιτι μόδας. Ναι αλλά εδώ μιλάμε για ηθικές αξίες, η ελεύθερη αγορά φροντίζει και γι αυτό. Με ριάλιτι που σαν θέμα τους έχουν τον έρωτα και την αγάπη, ένα ριάλιτι σαν το «Bachelor» όπου και πάλι κλεισμένες σε μία βίλα δέκα δεκαπέντε κοπέλες διεκδικούν έναν άνδρα και μέσα σε αυτή τη διαδικασία ξεδιπλώνονται όλες οι αρετές και ηθικές αξίες της τάξης τους και της κοινωνίας που θέλουν να διαμορφώσουν.

Ο άνδρας πρότυπο για τις νέες κοπέλες είναι όμορφος, γυμνασμένος, βγαίνει ραντεβού με κάθε μια κοπέλα κάθε φορά με διαφορετικό αυτοκίνητο, σε μαγαζιά πριβέ μόνο γι αυτούς, σε δείπνο σε ιδιωτικές παραλίες όπου υπάρχουν και τρία ζωντανά βιολιά, σε βόλτες με ελικόπτερο και υπερπολυτελή γιώτ.  Ό,τι κάνει δηλαδή ο κάθε φυσιολογικός νέος που ερωτεύεται μια κοπέλα και βγαίνει το πρώτο ραντεβού. Και από την άλλη οι δέκα δεκαπέντε κοπέλες ενθουσιασμένες γιατί βρήκαν τον ιδανικό άνδρα. Για να κρατάμε όμως και τις παραδόσεις κάθε μία κοπέλα φιλάει μόνο τον άνδρα που διεκδικούν, αυτός όμως αποδεικνύεται πολυγαμικό ον και φιλάει όλες τις κοπέλες. Επιτέλους! Αυτό δεν είναι σεξουαλική απελευθέρωση; Θα μπορούσε κάτω από άλλες συνθήκες, εδώ όμως πρόκειται για την πατροπαράδοτη φαλλοκρατική αντίληψη ότι ο άνδρας είναι από τη φύση του πολυγαμικό όν, που ίσως και να σκέφτεται «τι καλά που θα ήταν να ήμασταν ένα έθνος μουσουλμάνων!»,  ώστε να μπορεί να τις έχει όλες και επίσημα γυναίκες του. Και ακριβώς λόγω αυτής της αντίληψης  ο άνδρας είναι μάγκας, ενώ αντίθετα αν δέκα άνδρες διεκδικούσαν μία γυναίκα κι αυτή φιλιόταν με όλους θα την χαρακτηρίζαμε με άλλο τρόπο…

Από την άλλη οι κοπέλες προσπαθούν να μαγέψουν τον άνδρα που διεκδικούν με τα προσόντα που πρέπει να έχει κάθε νέα γυναίκα, το υπέροχο σώμα, τη γνώση στη μαγειρική, τα πολλά και πανάκριβα ρούχα, τις πλαστικές σε διάφορα μέρη του σώματος και φυσικά με το μυαλό, μυαλό με IQ ραδικιού. Μυαλό που μπαίνει σε λειτουργία μόνο όταν πρόκειται να βγάλουν προς τα έξω δύο και τρία διαφορετικά πρόσωπα προβάλλοντας δηλαδή την υποκρισία σαν το μέσο για να βρει κάποιος την ευτυχία στον έρωτα και την αγάπη. Μυαλό που χρησιμοποιείται μόνο για ραδιουργίες, για συκοφαντίες, για σκηνές ζήλειας, προβάλλοντας τον εγωισμό και την κτητικότητα σαν το άγιο δισκοπότηρο του έρωτα και της αγάπης. Αυτές είναι, λοιπόν, οι ηθικές αξίες της αστικής τάξης; Ναι, αλλά όχι για την ίδια, μόνο γι’ αυτούς που βρίσκονται στα χαμηλά σκαλοπάτια της κοινωνικής κλίμακας. Είναι αλήθεια ότι οι πρωτοεμφανιζόμενη αστική τάξη λειτούργησε απελευθερωτικά σπάζοντας μία σειρά από ταμπού της προηγούμενης κοινωνίας, ήταν όμως αρκετά έξυπνη, ώστε παίρνοντας την εξουσία να κρατήσει ό,τι απελευθερωτικό για τον εαυτό της και για να καθυποτάξει το λαό κουβάλησε μαζί της  ό,τι πιο συντηρητικό και σάπιο υπήρχε από παλιά και το μοίρασε απλόχερα.

Αυτή είναι η παράδοση και η κληρονομιά μιας βαθιά συντηρητικής πατριαρχικής, κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας που αναγκάζει τον έρωτα και την αγάπη σε μια σειρά από τερατογενέσεις, εγωισμό, ζήλεια, φθόνο, κτητικότητα και σε τελική ανάλυση ιδιοκτησιακές σχέσεις , λες και ο έρωτας είναι μέσο παραγωγής στα χέρια της αστικής τάξης. Έχουμε , όμως κι άλλες θαμμένες παραδόσεις και ένα μέλλον που ανήκει στον άνθρωπο σαν ελεύθερη και συνειδητή  οντότητα. Έχουμε την ευτυχία στην Ελλάδα να έχουμε τις λέξεις έρωτας και αγάπη, ενώ στην Αγγλία μόνο love, στην Γαλλία μόνο amour. Είμαστε πιθανώς από τους λίγους λαούς που τον έρωτα τον κάναμε θεό.

Ας ξαναπιάσουμε, λοιπόν, το νήμα της ιστορικής κληρονομιάς κι ας αναλογιστούμε πώς μπορεί κάτι το θείο να βγάζει στην επιφάνεια τα πιο άσχημα και κακά ένστικτα του ανθρώπου. Με αυτές τις σκέψεις και την καθημερινή μας προσπάθεια, να ατενίζουμε και το μέλλον μας, γιατί ο έρωτας φέρνει την αγάπη και η πραγματική αγάπη απελευθερώνει τον άνθρωπο, τον ανεβάζει στο επίπεδο του θείου, κάνει τον ίδιο τον άνθρωπο θεό.

 

 

Νίκος Σίμος

Ρήξη και ανατροπή σε ότι μας κρατάει πίσω και μας χαρακτηρίζει σταθερό απότοκο της Οθωμανικής δουλείας
Νίκος Σίμος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ