ΤΑ ΠΡΟΛΕΧΘΕΝΤΑ – Το ευρωομόλογο,η “Γερμανική Ευρώπη” και η προοπτική

0
62

Γράφει ο Νίκος Σίμος 

Tο ευρωομόλογο δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον αυτό διαφάνηκε από την πρώτη σύνοδο των αρχηγών των κρατών μελών της ΕΕ.

Δεν θα υπάρξει, γιατί οι «πολιτικοί εντολοδόχοι των παγκοσμιοποιητών» στην Ευρώπη -οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους –  δεν το θέλουν.

Το Μάαστριχτ – σαν αρχή του παγκοσμιοποιημένου  παραρτήματος ενός εφιαλτικού σχεδίου – δεν συγκρότησε (όπως ανοήτως ή σκόπιμα διέδιδαν τα ευρωπαπαγαλάκια) την “Ευρώπη της αλληλεγγύης”.

Αυτό που χρόνια υποστηρίζω  είναι ότι αυτή η συμφωνία(Μάαστριχτ)  υπήρξε ο οδηγός και εν τέλει ο κανόνας, στην ουσία, της “Γερμανικής” Ευρώπης, μιας Ευρώπης – που κάτω από την «σιδηρά πυγμή» ενός έθνους που αιματοκύλισε δυο φορές τον κόσμο και που επιλέχτηκε στον ρόλο του τοποτηρητή ακριβώς γι’ αυτό – που στο σχέδιο του

παγκοσμιοποιημένου «Νεοφεουδαρχικού μοντέλου»  θα έπρεπε να μετασχηματιστεί σε κολεκτίβα, όπου η εργασία θα είναι είδος δουλείας,  το άλλοτε κοινωνικό κράτος – θεμέλιο της Ευρωπαϊκής πολιτισμικής βάσης, μια ανάμνηση από το παρελθόν – και η πολιτική θα μετασχημάτιζε την αστικοδημοκρατική της υφή σε ολιγαρχική έκφραση των ελίτ που «οραματίζονται» το «παγκοσμιοποιημένο» μοντέλο.

Δεν υπάρχει η κοινωνία των πολιτών στα παγκοσμιοποιημένα χρηματοπιστωτικά μοντέλα…υπάρχουν ΜΟΝΟ ΑΡΙΘΜΟΙ !

Οι ελλειμματικές πολιτικές ευρωπαϊκές ελίτ  δέχτηκαν υπερθεματίζοντας την συνθήκη του Μάαστριχτ ,ενώ από την αρχή προωθούνταν ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας , υποκρίθηκαν απέναντι στην Ιστορία ότι ξέχασαν …ότι συγχώρησαν.

Με τις πλάτες των Αμερικανών χρηματοπιστωτών  και ειδικότερα της κάστας που θέλει να ηγηθεί του κόσμου ,δηλαδή αυτών που πολλές φορές έχω αποκαλέσει «ιερές οικογένειες» του New York City ,αυτών που δημιούργησαν την ιδέα “Ευρωπαϊκή Ένωση”, οι Γερμανοί βρήκαν την ευκαιρία που έψαχναν.

Ήθελαν την Ιστορική Ρεβάνς μιας ήττας που για δεύτερη φορά στην ιστορία  δεν αποδέχτηκαν.

Με προμετωπίδα τον παγγερμανισμό σαν επιβολή  της λογικής τους στην άσκηση εξουσιών και πρόσχημα το “Σύμφωνο σταθερότητας”, επέβαλαν  πολιτικά απονομιμοποιημένα κοινωνικοπολιτικά μοντέλα και όργανα λειτουργίας, μιας ΕΕ που κινείται πέρα και έξω από την ουσιαστική θέληση της πλειοψηφίας των κοινωνιών της και το έκαναν και το κάνουν με την βοήθεια των ΗΠΑ, των κυρίαρχων αμερικανικών οικονομικών ελίτ, που μετά το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου βρήκαν την ευκαιρία να γράψουν την «νέα ιστορία», που χρόνια προετοίμαζαν και που για την κοινωνία των πολιτών είναι ένας διαρκής και ενεργός εφιάλτης.

Άλλωστε οι ΗΠΑ εισήλθαν στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο όχι για την υπεράσπιση και την επαναφορά των ιδεωδών της ελευθερίας και της δημοκρατίας ,αλλά για να θεμελιώσουν το δικό τους “ιμπέριουμ”, σε μια καθημαγμένη και κατεστραμμένη ήπειρο και τους λαούς της.

Γι‘ αυτό και κάλυψαν ,υπέθαλψαν και στην συνέχεια αξιοποίησαν στελέχη της Ναζιστικής Γερμανικής φράξιας  σε πολλά από τα σχέδια της πυρηνικής και στρατιωτικής τους βιομηχανίας, που στόχο είχε το παναμερικανικό ιμπέριουμ.

Το Μάαστριχτ έδινε στους Γερμανούς τον ρόλο του επιτηρητή της “παγκοσμιοποιημένης αποικίας”, όπως προβλέπονταν να είναι η Ευρωπαϊκή ήπειρος στην διαστροφική αντίληψη του Νεοφεουδαρχικού μοντέλου.

Οι χώρες της Μεσογειακής Λεκάνης δεν μπορούν να είναι οι παρίες της “νέας εποχής”, όπως θέλει η απολυταρχική Γερμανική λογική που υποθάλπεται -μια ακόμα φορά- από τα ουσιαστικά «κέντρα εξουσίας» των ΗΠΑ που σχεδιάζουν την παγκόσμια «νέα φεουδαρχία».

Η Παγκοσμιοποίηση των «ιερών οικογενειών»  ΑΠΕΤΥΧΕ να ολοκληρώσει το “όνειρο” του   «νέου παναμερικανισμού», όπου οι ηγεμόνες -φεουδάρχες θα έχουν λόγο για την ζωή και τον θάνατο κάθε μορφής και είδους ζωής πάνω στον πλανήτη.  Κι’ αυτό, γιατί εν τω μεταξύ το ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ και παραδοσιακά ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΟ αμερικανικό κατεστημένο του εμφανούς χρηματοπιστωτισμού και του αφανούς «βαθέως κράτους» επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την “καθυστερημένη” -όπως ανοήτως πίστευαν -Κίνα, για να υλοποιήσει μια εφιαλτική μορφή απολυταρχίας, που σημειολογικά ονόμασα “Νέα φεουδαρχία” σαν ιστορικό κακέκτυπο της ουσίας της έννοιας που περικλείει ο όρος φεουδαρχία.

«Παγκοσμιοποίηση» την είπαν.

Βαρβαρότητα είναι.

Στη φάση αυτή το Μάαστριχτ ή αλλιώς η “Νέα Γιάλτα” καταρρέει κάτω απ’  το βάρος μιας πανδημίας, που ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ να είναι μεθοδευμένη, και στο πλαίσιο ενός αδυσώπητου οικονομικού πολέμου ανάμεσα στους παλιούς οικονομικούς επικυρίαρχους και στους νέους οικονομικούς ηγεμόνες του καπιταλιστικού κύκλου που διανύουμε -που και αυτός έχει νομίζω επαρκώς αναλυθεί.

Άλλωστε οι πάντες ομολογούν και στα δυο στρατόπεδα του παρόντος καπιταλιστικού κύκλου – τον οποίο σημειολογικά ονόμασα «Δεύτερο κύκλο του Παγκόσμιου καπιταλισμού» και που την έναρξή του τοποθέτησα αμέσως μετά το τέλος της περιόδου του «ψυχρού πολέμου»- ότι φοβούμενοι  τις συνέπειες μιας καθολικής πυρηνικής σύρραξης εργάζονται σε πολλαπλά επίπεδα πολέμων, όπως ο μικροβιολογικός πόλεμος, που εν δυνάμει θα έχει μακροπολιτικά τα ανάλογα με μια πυρηνική σύρραξη περιορισμένου εύρους αποτελέσματα.

Τώρα λοιπόν είναι η ευκαιρία του Ευρωπαϊκού Νότου.

Τώρα είναι η ώρα του τέλους της “Γερμανικής ρεβάνς”.

Η κρίση αυτή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΗ από τις πολιτικές ηγεσίες του Ευρωπαϊκού Νότου.

Με “όπλο” το ευρωομόλογο μπορεί να απογυμνωθεί η εικόνα της- κατά Μάαστριχ- ΕΕ και στα μάτια του πλέον αφελέστερου Ευρωπαίου πολίτη.

Μπορεί να καταδειχτεί ότι αυτή η Ευρώπη δεν προωθεί την ευημερία των κοινωνιών της αλλά το διαρκές κοινωνικοοικονομικό άγος τους.

Αν συντονιστεί ένα Μεσογειακό σχέδιο ανάπτυξης κόντρα στην τοκογλυφική πολιτική των «μηχανισμών στήριξης» που προωθεί το «τέταρτο Γερμανικό ράιχ» και οι σύμμαχοι του και που  αποτελούν την νομιμοποιημένη έκφανση της χρηματοπιστωτικής δουλείας και οπισθοδρόμησης για τα κράτη και τις κοινωνίες του Ευρωπαϊκού Νότου, θα ανατρέψει επί της ουσίας το καθεστώς Μάαστριχτ και θ’ αλλάξει την ροή της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Νίκος Σίμος

Ρήξη - ανατροπή σε ότι μας κρατάει πίσω και μας χαρακτηρίζει σταθερό απότοκο της Οθωμανικής δουλείας
Νίκος Σίμος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ