Ο «ΕΝΤΙΜΟΣ» ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ……Η «αριστερά» …….ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2
80

Του Νίκου Σίμου  

Από την πρώτη στιγμή της ανάληψης της εξουσίας από τη νέα διακυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ) – παρά τις ελπίδες που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά για άρνηση και αντίσταση απέναντι στις πολιτικές εξαθλίωσης και αποικιοποίησης της Χώρας – παρουσιάστηκε το «πολιτικό αφήγημα» της «διαπραγμάτευσης» και του – «έντιμου» – συμβιβασμού με τις Δάνειες δυνάμεις ( ΔΝΤ – ΕΕ ) με ταυτόχρονη προβολή ελπίδων  για μια διαφορετική πορεία της Χώρας , που πασχίζει να ξεφύγει από ένα υφεσιακό οικονομικό πλαίσιο που το ΔΝΤ και η ΕΕ της επιβάλλουν έναντι του χρέους , το οποίο επί έξι χρόνια αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο ( παρά τα μέτρα που επιβάλλονται ισοπέδωσης και περιθωριοποίησης  της εγχώριας κοινωνικοοικονομικής βάσης της Χώρας στα όρια μιας «Ευρω-μπανανίας» ) φθάνοντας σήμερα στο 178% του ΑΕΠ !!!
Μιλάμε για δυσθεώρητο (για το οικονομικό μέγεθος της Πατρίδας μας) χρέος ,που καθιστά την Ελλάδα  αποικία αέναου χρέους ,αφού ομολογείται από όλους ( συμπεριλαμβανόμενων και των Δανειστών της) ότι το χρέος αυτό ΔΕΝ μπορεί να αποπληρωθεί μέσα στον τρέχοντα αιώνα !
Aπό την αρχή οφείλω να πω ότι το «πολιτικό αφήγημα» του «έντιμου» συμβιβασμού, με το οποίο περιβλήθηκε και περιβάλλεται  η κυβερνητική έκφανση της «αριστεράς»,  θεωρείται από τον γράφοντα αυτές τις γραμμές απαράδεκτο και πολιτικά ανυπόστατο – όταν εκφέρεται από το τμήμα της διακυβέρνησης που προβάλλεται ως «αριστερά» – επιχειρώντας  στην πολιτικοοικονομική χειραγώγηση της Χώρας που σχεδιάστηκε από «εταίρους» και «συμμάχους» ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΔΟΛΙΑ , να προσδώσει έναν επιθετικό προσδιορισμό !
Για την Αριστερά των αρχών, των ιδεών , την Αριστερά των αγώνων για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής του ανθρώπου αλλά και της ποιότητας και του βάθους της δημοκρατίας στην έννοια συμβιβασμός και στην έννοια ρήξη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ !!!
  Για την Αριστερά ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ είναι συμβιβασμός και η ΡΗΞΗ είναι ρήξη !
Δεν υφίστανται – ακόμα και στην κοινή λογική αντίληψη – προσδιορισμοί στις αμετάκλητες καταστάσεις, όπως αυτές καθορίζονται από τις δυο διαφορετικές έννοιες της ρήξης ή του συμβιβασμού
Όπως δεν μπορούμε να πούμε για παράδειγμα «ολίγον» ρήξη (!! ) έτσι και δεν μπορούμε να προσδώσουμε χαρακτηρισμό που να αντικειμενοποιεί έναν συμβιβασμό.
Ένας οποιοσδήποτε συμβιβασμός ,σε οποιοδήποτε επίπεδο σχέσεων ,είτε διαπροσωπικών  είτε μεταξύ Κρατών η Θεσμών , μπορεί μόνο εξατομικευμένα να χαρακτηριστεί  και ασφαλώς ουδέποτε αντικειμενικά.
Δηλαδή , κάποιος μπορεί να «δει» ή να εκτιμήσει έναν συμβιβασμό «έντιμο» ,όταν τον ίδιο συμβιβασμό  κάποιος άλλος μπορεί να τον εκτιμήσει σαν «ανέντιμο» – σε οποιοδήποτε επίπεδο, οποιωνδήποτε σχέσεων – με βάση πολύ εξατομικευμένα κριτήρια (συγκρότηση , αρχές, συμφέροντα κοκ.)
Ας δούμε λοιπόν τον προκείμενο  κυβερνητικό συμβιβασμό και τις προηγούμενες αυτού διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανήγαγε τον συμβιβασμό σε κεντρική πολιτική και συνακόλουθα  κορυφαίας σημασίας πολιτική πράξη υποθηκεύοντας ,φοβάμαι ανεπίστρεπτα ,  το παρόν και το μέλλον της Κοινωνίας και της Πατρίδας μας.
Στην πολιτική, όταν λέμε διαπραγμάτευση  μεταξύ δυο πολιτικών οντοτήτων με σκοπό έναν επιχειρούμενο συμβιβασμό, εκκινούμε πάντα από το σημείο της δύναμης και της αυτάρκειας των πολιτικών οντοτήτων που διαπραγματεύονται.
Μια διαπραγμάτευση έχει νόημα ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΟΜΟΙΟΒΑΡΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ και μόνo , οι οποίες μέσω αυτής της διαδικασίας  αναζητούν μια μέση οδό επίλυσης  των εκατέρωθεν απαιτήσεων ή προβλημάτων που ανέκυψαν στις μεταξύ των διαπραγματευόμενων μερών σχέσεις.

Επιχειρείται με άλλα λόγια  η αποφυγή ζημίας  που θα έχει ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΥΣΜΕΝΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΟ πλευρές ή οντότητες που διαπραγματεύονται.
Η υποχώρηση γίνεται πάντα στο πεδίο του καλύτερου δυνατού επιδιωκόμενου αποτελέσματος, ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΚΥΒΕΥΕΙ όμως ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥΣ και που αποτελεί την βάση της ομοιοβαρούς υπόστασής τους .
Τότε και μόνον τότε – κατά την γνώμη μου – έχει υπόσταση μια διαπραγμάτευση και ένας συμβιβασμός.
Στην περίπτωση της λεγόμενης διαπραγμάτευσης της Χώρας μας με τους Δανειστές της η αρχική συνθήκη της διαπραγμάτευσης είναι ΚΑΤΑΦΑΝΩΣ ΕΤΕΡΟΒΑΡΗΣ !
Από τη μια πλευρά βρίσκεται μια Χώρα που έχει καταστεί αποικία χρέους μέσα από έναν ΔΟΛΙΟ ΥΠΕΡΔΑΝΕΙΣΜΟ και από την άλλη βρίσκονται οι δυνάμεις των Δανειστών, που, ενώ γνώριζαν την υφή και την ισχύ της Ελληνικής οικονομίας, της παρείχαν δάνεια που ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να αποπληρώσει καθιστώντας την Χώρα σε κατάσταση χρεοστασίου !
Ποια διαπραγμάτευση μπορεί να ωφελήσει μια ανάλογη Χώρα σε χρεοστάσιο, όταν η αρχική της βάση είναι καταφανώς ΕΤΕΡΟΒΑΡΗΣ ; Προφανώς ΚΑΜΙΑ !

Μοναδική εξαίρεση η περίπτωση όπου  οι δανειστές της Χώρας, ΕΜΜΕΣΑ ΑΛΛΑ ΣΑΦΩΣ, σπεύσουν σε ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ , κατά την «διαπραγμάτευση» ,αναγνωρίζοντας στην πράξη την ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ με την οποία το χρέος αυτό «φορτώθηκε» πάνω στις προοπτικές ενός ολόκληρου λαού !
Σε καμιά άλλη περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ , ανάμεσα στην υπερχρεωμένη οντότητα (Χώρα) και σε εκείνους (Χώρες η θεσμούς) που ΤΗΝ ΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ υπερχρεωμένη.
Στην περίπτωση της Χώρας μας και από την πορεία των εξαετών «διαπραγματεύσεων» φαίνεται καθαρά ότι στην ουσία ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΕΙΤΑΙ η νομιμότητα του ΑΡΧΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ του 2010 , η οποία παραδίδει την κυριαρχία της Χώρας στο δίκαιο των δανειστών έναντι χρέους και επιβάλλει εξευτελιστικούς όρους για την επιβίωση του πληθυσμού της  και παραδίδει την κυριότητα της Δημόσιας και Ιδιωτικής περιουσίας στην ευχέρεια των Δανειστών της.
  ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ  ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΥΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 2010 ,των μνημονιακών συμβάσεων που το ακολουθούν όλη αυτή την περίοδο και στην ουσία  το εξειδικεύουν ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ για την υλοποίηση όλου του δεσμευτικού πλαισίου, που αποικιοποιεί την Χώρα  ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ  ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ για το τι ακριβώς  υπογράφηκε από την τότε κυβέρνηση(2010) και από τις μετέπειτα «εντολοδοχικές» κυβερνήσεις  !

  Για παράδειγμα, ΠΟΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι το μνημόνιο του 2010 και οι νόμοι που το εφάρμοζαν προέβλεπε ότι το 2015 η εγγυημένη σύνταξη  θα ανέρχεται στο ποσό των 360 ευρώ ; !
Η απάντηση είναι ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ !
Είναι σημαντικά λιγότερο το ποσοστό των όσων το γνωρίζουν από το ΑΝΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΓΝΟΟΥΝ ΑΚΟΜΑ !
Ήταν λοιπόν εμφανές ότι υπό την έννοια «έντιμος» επιχειρήθηκε και επιχειρείται  να «βαπτιστεί» – κατά απαράδεκτο τρόπο για διακυβέρνηση «αριστεράς» – ένας ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ, που αφορά το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του  μνημονίου υποδούλωσης μιας Χώρας  για λόγους ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ και μόνο και για προφανείς στόχους και σκοπιμότητες !!!
Θα ρωτήσει κάποιος ενδεχομένως.
Τι έπρεπε να γίνει ;
Εκφράζοντας άποψη θα πω τα παρακάτω :
Μια Αριστερή διακυβέρνηση ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ΟΛΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Η προετοιμασία της κοινής γνώμης που ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ έχει ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ !
Το δεύτερο βήμα, με την τυχόν ανάληψη εξουσίας από μια Αριστερή διακυβέρνηση (έστω και με την μορφή του βασικού κορμού σε μια συγκυβέρνηση) είναι η διακοπή κάθε είδους συζήτησης με τους Δανειστές, έως ότου ΔΙΕΡΕΥΝΗΘΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΛΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ και με σύντομες ενέργειες και διαδικασίες ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΜΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Αυτό από μόνο του αποτελεί ΕΝΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΟΥΣΙΑΣ ,όταν έχεις να αντιμετωπίσεις «θεσμούς» που συμπεριφέρονται στο επίπεδο του «χρηματοπιστωτισμού» και όχι της πολιτικής (ΔΝΤ – ΕΕ – ΕΚΤ).
Διαπραγματεύεσαι ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΕΥΘΥΝΕΣ σε εκείνους που συνεργάστηκαν με οποιονδήποτε τρόπο  στο εσωτερικό της Χώρας  για την διαμόρφωση του χρεοστασίου.

Αυτό που αδιάλειπτα γίνεται έξι χρόνια τώρα  εν είδει «διαπραγμάτευσης»  ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΩΣ ΝΟΜΙΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΘΙΣΤΑ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΥΠΟΧΡΕΕΣ ΕΝΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ , αφού έως τώρα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΕΥΘΥΝΕΣ για καμιά από τις υποθέσεις που «φωτίζουν» την ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ του χρέους και την υπαγωγή της Χώρας στον μηχανισμό του ΔΝΤ ( πχ υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ).
Η «καλένδα» των εξεταστικών επιτροπών που επιχειρείται και χρονοβόρα έχει αποδειχτεί και ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ !
Από τη στιγμή που συζητάς το σύνολο ΕΝΟΣ ΔΥΣΘΕΩΡΗΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ως χρεοφειλέτης είσαι de facto σε θέση ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ έναντι των – όποιων – δανειστών.
Το τρίτο βήμα – κατά την γνώμη μου – είναι η προετοιμασία σε επίπεδο πολιτικών και οικονομικών συμμαχιών εναλλακτικού δρόμου χρηματοδότησης και ταυτόχρονα εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης, προκειμένου να έχεις τον χρόνο και τα επιχειρήματα στην διαπραγμάτευση, για το τυχόν χρέος που αποτελεί ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ χρέος της Χώρας ,έναντι των δανειστών.
Φυσικά δεν συζητάς την παραμονή σου σε διακρατικές θεσμικές οντότητες που λειτούργησαν σε βάρος της Χώρας και της κοινωνίας της.
Με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεις ένα πλαίσιο, όπου μαζί με τον λαό ενημερωμένο και συμμετέχοντα εργάζεσαι για την προοπτική και το μέλλον του.
Στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν τώρα, στο πλαίσιο των «συμμαχιών» που είχαν και θέλουν την Χώρα προτεκτοράτο διαμετακόμισης ξένων συμφερόντων , δεν υπάρχει καμιά ελπίδα και καμιά προοπτική, πέραν αυτής του «αρνητικού προβιβασμού» της Χώρας από προτεκτοράτο σε αποικία χρέους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την προοπτική της Πατρίδας και της κοινωνίας της !
Πάντα ευπειθής

Νίκος Σίμος

Νίκος Σίμος

Ρήξη - ανατροπή σε ότι μας κρατάει πίσω και μας χαρακτηρίζει σταθερό απότοκο της Οθωμανικής δουλείας
Νίκος Σίμος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

2 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

17 − 3 =