Η Αποχή στις Γαλλικές εκλογές, η ήττα της αστικής δημοκρατίας και η ευθύνη των δυνάμεων που αντιμάχονται τη Νέα Φεουδαρχία

0
6

 Του Νίκου Σίμου  

Το αποτέλεσμα  των γαλλικών εκλογών δίνουν ένα συντριπτικό χτύπημα στην Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία και μεταφέρει ένα αμείλικτο μήνυμα στις κοινωνίες της Ευρώπης.

Το τέλος της παγκόσμιας ισορροπίας , που κοινώς ονομάστηκε περιοδος Ψυχρού Πολέμου, σήμανε ουσιαστικά και το τέλος της αστικής δημοκρατίας δυτικού τύπου.

Την απαξία του εποικοδομήματος αυτής ακριβώς της αστικής δημοκρατίας παρατηρούμε τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια με ταχύτητες απορρύθμισης γεωμετρικής προόδου.

Ο δευτερος και τελευταίος γύρος των γαλλικών εκλογών έδωσε μία νίκη στο νεοσύστατο κόμμα του κ. Εμμανουέλ Μακρόν, αλλά το φαινόμενο της αποχής του 57% των πολιτών από την κάλπη αποτελεί την επιβεβαίωση της διαδικασίας αποδρομής ενός μοντέλου δημοκρατίας, από το οποίο αφαιρέθηκαν όλα τα αστικά δημοκρατικά προσχήματα και σήμερα χρησιμοποιείται ως μηχανισμός από εκείνους που απεργάζονται σχέδια Νέας Φεουδαρχίας για όλο τον άλλοτε Δυτικό Κόσμο.

Αυτό, βέβαια, δεν αφορά μόνο τη γαλλική κοινωνία αλλά και όλες τις κοινωνίες του άλλοτε Δυτικού Κόσμου, των οποίων το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο δέχεται συντριπτικά πλήγματα τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια!

Η αποχή στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών δείχνει την απογοήτευση ενός μεγάλου τμήματος της γαλλικής κοινωνίας, το οποίο καταλαβαίνει ότι, ο χρηματοπιστωτισμός και η νεοφεουδαρχία, την οποία συστηματικά απεργάζεται, από τη μια κι ο γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός από την άλλη, σε αγαστή συνεργασία, έχουν απλώσει «πλοκάμια θανάτου» για το μέλλον και την προοπτική της κοινωνίας της Γαλλίας και των κοινωνιών της Ευρώπης γενικότερα .

Η γαλλική κοινή γνώμη την περίοδο των Προεδρικών εκλογών δέχθηκε μία άνευ προηγουμένου πίεση στοχευμένης προπαγάνδας, προκειμένου να αναδείξει ως Πρόεδρο έναν άνθρωπο που αποτελεί έναν εκ των διαπρύσιων υποστηρικτών του χρηματοπιστωτισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Τα σωρευμένα ψευτοδιλήμματα που δημιουργήθηκαν στη συνείδηση της γαλλικής κοινωνίας μαζί με την πίεση που αυτή δέχθηκε έδωσαν την Προεδρία της Γαλλίας σε έναν άνθρωπο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, τον Εμμανουέλ Μακρόν.

Οι προθέσεις του Γάλλου Προέδρου έχουν γίνει εμφανείς σχεδόν από την αρχη της προεδρικής του προεκλογικής καμπάνιας

Κατω από τον μανδύα της «Ευρωπαικης ολοκλήρωσης» αποδομεί τον κοινωνικοπολιτικό  παρεμβατικό  ρολο του Έθνους σαν αναπόσπαστο συστατικό στοιχειο της ΕΕ

Είναι προφανές ότι, εάν ο Μακρόν αποτελούσε επιλογή της αβίαστης λαϊκής πλειοψηφίας της Γαλλίας, δεν θα είχαμε στις βουλευτικές εκλογές το ποσοστό αυτό της αποχής (57%), η οποία χαρακτηρίστηκε από όλα τα διεθνή Μ.Μ.Ε ως «αποχή μαμούθ».

   Ακριβώς αυτή η αποχή- η οποία παρατηρήθηκε και στις ελληνικές εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 σε ένα ανάλογο ποσοστό- δείχνει ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βρίσκονται μπροστά σε τραγικά και πραγματικά αδιέξοδα.

Οι δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού στη Γαλλία ξέρουν πολύ καλά τι περιμένουν από τον κ. Μακρόν.

Αναμένουν την απορρύθμιση του Κοινωνικού Κράτους στη Γαλλία, όπως και την απομείωση της αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας κατά τις επιταγές του χρηματοπιστωτισμού, οι οποίες εδώ ταυτίζονται με τις απαιτήσεις της γερμανικής Καγκελαρίας αναφορικά με όλες τις χώρες της Ευρώπης πλην της Γερμανίας !

Στόχος η  ολοκλήρωση της «Ευρωπαϊκής ομογενοποίησης» στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο που θέλει την Γηραιά Ήπειρο μια μορφή «Νέας Κίνας» στην οποία το κέρδος και οι υπεραξίες  της οικονομικής δραστηριότητας  θα συγκεντρώνεται στα χέρια των επινοητών της 

Η μεγάλη αποχή των γαλλικών εκλογών, που κάποιοι έσπευσαν να την ερμηνεύσουν ως «κόπωση» του γαλλικού εκλογικού σώματος, κατά την άποψή μου, καταδεικνύει και τα εξής:

  • Η γαλλική κοινωνία δεν πιστεύει στο εποικοδόμημα της «γερμανικής» Ενωμένης Ευρώπης.
  • Δεν πιστεύει ότι η Ε.Ε. θα λύσει τα διαπιστωμένα τεράστια κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που ήδη ταλανίζουν πολλές ακόμα Ευρωπαικες χώρες.
  • Δηλώνεται η απογοήτευση της γαλλικής κοινωνίας από την ανυπαρξία και έλλειψη ενός πολιτικού χώρου, που θα εκφράζει συγκεκριμένο σχέδιο δράσης μακριά από τις λογικές του χρηματοπιστωτισμού.
  • Πιστεύει, τέλος, η γαλλική κοινωνία ότι η νεοφεουδαρχία, ο απώτερος στόχος των χρηματοπιστωτών, και η «γερμανική» Ενωμένη Ευρώπη διαπλέκονται σε ένα «σπιράλ θανάτου» της προοπτικής των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

   Η επιλογή, λοιπόν, της αποχής σε ποσοστό πάνω από το μισό εκλογικού σώματος των Γάλλων ψηφοφόρων δηλώνει ότι οι δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού στη Γαλλία αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται ανάμεσα στη Σκύλλα των Rothschild και στη Χάρυβδη του γερμανικού μεγαλοϊδεατισμού [(Μέρκελ-Σόιμπλε) –Μακρόν]

.

Επομένως, άλλη λύση δεν είχαν  από αυτή της αποχής !

Στην κατάσταση αυτής της κρίσης του  πολιτικοκοινωνικοοικονομικού μοντέλου στην Ευρώπη, που θα επαναλαμβάνεται και στο μέλλον με την εκδήλωση των του φαινομένων αποχής των πολιτών από τις διαδικασίες της κατ΄ επίφασης και προσχηματικής αστικής δημοκρατίας, αναζητείται η εναλλακτική πολίτικη διαδρομή μακριά από τον χρηματοπιστωτικό εφιάλτη που στόχο έχει την αυτοσυγκέντρωση του πλούτου των κοινωνιών σε λίγα χέρια  .

Η μόνη δύναμη στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο Κόσμο μας σήμερα που αντιμάχεται τα σχέδια της Νέο φεουδαρχίας είναι η Ρωσία

Είναι η ώρα η Ρωσική πολιτική να παραθέσει καθαρά το σχέδιο που έχει για τη νέα πραγματικότητα του Κόσμου που ζούμε.

   Είναι η ώρα η Ρωσία να πει καθαρά πώς οραματίζεται τον Νέο Κόσμο που ανέτειλε με το τελος του Ψυχρού Πολέμου  και πώς οραματίζεται την Ευρώπη, της οποίας αποτελεί κατά ένα μεγάλο μέρος τμήμα της.

Εκφράζοντας απλώς πολιτικές «συμπάθειες» ή «αντιπάθειες» έναντι πολιτικών σχημάτων ή υποψηφίων ανα την Ευρώπη και τον Κόσμο  δε δίνει λύσεις ούτε προοπτικές στα πολιτικά-οικονομικά-κοινωνικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν στην Νέα Εποχή  ή στον κόσμο του Νέου κύκλου του Παγκόσμιου Καπιταλισμού.

Και είναι πολύ πιθανό και σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο τα οξυμένα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά  προβλήματα και αδιέξοδα να οδηγήσουν σε ένα πραγματικό τέλος της ιστορίας αυτού του πλανήτη μέσα από έναν πυρηνικό όλεθρο.

Είναι επιτακτική ανάγκη  λοιπόν να εκφραστεί ένα εναλλακτικό γεωστρατηγικό, γεωπολιτικό και γεωοικονομικό σχέδιο για μια άλλη πορεία που θα εμπεδώνει την κοινωνική προοπτική και την κοινωνική  συνοχή στην  Γηραιά ήπειρο.

Ένα τέτοιο σχέδιο οφείλει να καταθέσει η Ρωσία, η οποία αποτελεί μία από τις βασικές υπερδυνάμεις που αντιμάχονται τα σχέδια της Νεοφεουδαρχίας.

Η διστακτικότητα της Ρωσίας να ανοίξει ένα γεωπολιτικό μέτωπο απέναντι στη «γερμανική» Ευρώπη, θα της στερήσει συμμαχίες και φίλους.

   Η αναβλητικότητά της στη διατύπωση μιας διαφορετικής εναλλακτικής πρότασης απέναντι στη νεοφεουδαρχία και τον «παγγερμανισμό» αποστερεί από δυνάμεις κοινωνικοπολιτικές στην Ευρώπη την ευκαιρία και τη δυνατότητα να βρουν ουσιαστικά στηρίγματα εμπέδωσης μιας ρεαλιστικής πρότασης για μια άλλη πορεία των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί η Ρωσία να αποτελεί τον μηχανισμό της πολιτικής σπέκουλας των ακροδεξιών μορφωμάτων της Ευρώπης.

Κι αυτό θα τελειώσει μόνο όταν η Ρωσική δημοκρατία ως υπερδύναμη αυτού του πλανήτη θα εκφράσει γεωπολιτικό και γεωοικονομικό όραμα για τον Νέο Κόσμο.

Οφείλει, λοιπόν, να αναλάβει πρωτοβουλίες και στο επίπεδο της δομικής εναλλακτικής πρότασης  και στο επίπεδο ενίσχυσης πολιτικών προσώπων ή πολιτικών χώρων που αντιστρατεύονται τη Νεοφεουδαρχία στην Ευρώπη και τον Κόσμο  και επιδιώκουν την ειρήνη και την πρόοδο της Κοινωνίας του αύριο.

Η αστική δημοκρατία και το καταναλωτικό πρότυπο του δυτικού καπιταλισμού στην Ευρώπη τελείωσε.

   Τώρα είναι η ώρα του εναλλακτικού πολιτικού δρόμου για την Ευρώπη και τον Κόσμο.

Διαφορετικά μέσα από τις κοινωνικές εξεγέρσεις θα έρθει η κοινωνική κατάρρευση και το βίαια ολέθριο  τέλος του σημερινού Κόσμου.

Μετά τιμής

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ