Δε Φταίει Ο Κόσμος Που Δε Θέλει Το Ευρώ Αλλά Η Ευρώπη Που Αρνείται Να Αλλάξει……

0
14

Πολύ συχνά τίθεται το ερώτημα αν η Ε.Ε. θα συνεχίσει να υπάρχει. Για μένα το σωστότερο ερώτημα είναι αν η Ε.Ε. θα κάνει αυτά που πρέπει ώστε να νομιμοποιείται να συνεχίσει υπάρχει. Και αν οι Βρυξέλλες δεν αλλάξουν, η απάντηση, μοιραία, κάποια, στιγμή, θα είναι αρνητική όπως και να τεθεί το παραπάνω ερώτημα.

Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση ξεκίνησε προβληματικά, λειτούργησε έτσι και όταν το ξέσπασμα της κρίσης έδωσε τη δυνατότητα για ριζικές διορθώσεις, οι Βρυξέλλες έριξαν όλο το φταίξιμο στην Ελλάδα και φρόντισαν να προστατευθούν αλλά όχι να αλλάξουν.

Όμως η άρνηση για αλλαγή σημαίνει άρνηση για βελτίωση και αντίθετα επιμονή στη διαιώνιση των δυσλειτουργιών των Βρυξελλών.

Με τη Γερμανία να θέλει να απολαμβάνει τα θετικά της κυρίαρχης οικονομίας στην ΕΕ αλλά να αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της και με τη Γαλλία του Σαρκοζί να υποχωρεί απέναντι στη Μέρκελ και αυτήν του Ολλάντ να χάνει εντελώς το ευρωπαϊκό της ρόλο, η πραγματικότητα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, σε όλα τα σημαντικά ζητήματα, ακέφαλη.

Αυτό φάνηκε τόσο στην καθυστέρηση όσο και στην αποτυχία ουσιαστικής αντιμετώπισης της τραπεζικής, της οικονομικής, της χρηματοπιστωτικής αλλά και της μεταναστευτικής κρίσης.

Μία αποτυχία που στα μάτια των πολιτών ανέδειξε τα αρνητικά της Ευρώπης και συρρίκνωσε τα θετικά της, με ολοένα και περισσότερους να βλέπουν ως λύση τη διάλυση της Ε.Ε. και την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα.

Πολίτες οι οποίοι κάποτε πίστεψαν στο ευρωπαϊκό όραμα και που τώρα νιώθουν απογοητευμένοι αν όχι εξαπατημένοι. Επομένως, το ζητούμενο δεν είναι να πειστούν οι λαοί με τα λόγια ότι η Ε.Ε. είναι καλή και πως η οικονομική συνύπαρξη κάτω από ένα κοινό νόμισμα είναι ωφέλιμη. Το ζητούμενο είναι οι Βρυξέλλες να αποδεχτούν τα λάθη τους και να ξεφύγουν από το μνημειώδη γραφειοκρατικό παραλογισμό τους και να προωθήσουν εκείνες τις πολιτικές που το συντομότερο δυνατό θα φέρουν θετικά αποτελέσματα.

Όμως, τί πρέπει να συμβεί;

Κατ’ αρχήν η ΕΕ θα πρέπει να αποφασίσει να αλλάξει και αυτό σημαίνει ότι, όλοι, συμπεριλαμβανομένης και  της Γερμανίας θα πρέπει να αποδεχτούν το μερίδιο ευθύνης τους για τη σημερινή κατάσταση.

Κατά δεύτερον θα πρέπει αναζητηθεί μία ταυτότητα που να ακούει στα κελεύσματα των καιρών και όχι να συντηρηθεί το μονολιθικό τροπάριο περί κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης, το οποίο σημαίνει ολοένα και λιγότερα σε ολοένα και περισσότερους.

Τρίτον θα πρέπει να πάψει η νομισματική πολιτική να λαμβάνει υπόψη της, κυρίως, τα συμφέροντα της Γερμανίας, όπως συνέβη σε τη διάρκεια ζωής του ευρώ από τη δημιουργία και μέχρι την έναρξη του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από τον Μάριο Ντράγκι, το πρώτο που ωφέλησε συνολικά την Ευρώπη και το το οποίο καθυστέρησε, πολέμησε και τελικά αποδέχτηκε αλλά ποτέ δε στήριξε  η Γερμανία. Να θυμίσω ότι εξαιτίας της γερμανικής παρέμβασης στη νομισματική πολιτική το ευρώ κατέληξε να είναι το πιο ακριβό νόμισμα της δεκαετίας του 2000, προκαλώντας πληθωρισμό και ελλείμματα στις περιφερειακές οικονομίες, οι οποίες αύξησαν το δανεισμό τους προκειμένου να αποφύγουν την ύφεση.

Τέταρτον θα πρέπει να εγκαταλειφθεί η οικονομική ψευδαίσθηση του ότι κάθε οικονομία της Ευρώπης μπορεί και πρέπει να γίνει κλώνος της γερμανικής και να υιοθετηθεί ένας ευέλικτος κεντρικός μηχανισμός που να ευνοεί την ανάδειξη των ιδιαίτερων θετικών χαρακτηριστικών κάθε οικονομίας και να στηρίζει το εκάστοτε εθνικό οικονομικό μοντέλο, παρεμβαίνοντας εγκαίρως και διορθωτικά κάθε φορά που είναι απαραίτητο και όχι ετεροχρονισμένα και τιμωρητικά, αφού πρώτα έχει μεγεθυνθεί ένα πρόβλημα.

Πέμπτον, η Γερμανία θα πρέπει να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά το πλεόνασμα μαμούθ της και να αντιληφθεί ότι αυτό λειτουργεί ως μία μαύρη τρύπα στην καρδιά της Ε.Ε. που καταπίνει τα πλεονάσματα των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης. Είναι αδύνατο η Γερμανία να ζητά από τους πάντες να αλλάξουν και εκείνη να μην αποδέχεται να προχωρήσει στην παραμικρή αλλαγή.

Έκτον, θα πρέπει να προχωρήσουν οι μηχανισμοί που μέσα από την κρίση αναδείχθηκαν ως απολύτως απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία της Ε.Ε., όπως η τραπεζική ένωση, που έχει μείνει στη μέση.

Έβδομον, θα πρέπει ο ESM να διαμορφωθεί έτσι ώστε σε συνδυασμό με την τραπεζική ένωση, την δυναμική παρουσία της ΕΚΤ και την χάραξη νέων εθνικών πολιτικών να άρει μία για πάντα και οριστικά και αμετάκλητα το ενδεχόμενο μίας νέας κρίσης χρέους. Και προκειμένου να συμβεί αυτό θα πρέπει να γίνει η απεξάρτηση των τραπεζών από τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν είναι δυνατό οι τράπεζες να χρηματοδοτούν τα δημόσια ελλείμματα αλλά ούτε και να έχουν ανάγκη τις κυβερνήσεις για να επιβιώσουν. Μόνο έτσι θα μειωθεί ο κίνδυνος φυγής κεφαλαίων ο οποίος παραμένει υπαρκτός και απειλητικός, ακόμη και για πολύ μεγάλες χώρες της Ε.Ε. όπως η Ιταλία.

Όγδοον, θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να ισχυροποιηθεί τόσο ώστε να μπορεί να τονώσει τη ζήτηση όπου και όταν χρειάζεται περισσότερο στην Ευρωζώνη.

Ένατο, χρειάζεται ένα ρεαλιστικό πλάνο αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης, το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει από την πραγματική στήριξη των περιφερειακών κρατών όπως η Ελλάδα και η Ιταλία και να προχωρήσει τόσο σε πολιτικές που θα ξεκινούν από τη σωστή φύλαξης των ευρωπαϊκών συνόρων και θα επεκτείνονται τόσο σε αλλαγές στη νομοθεσία, όπως αυτής για το άσυλο, όσο και σε πολιτικές αποφάσεις για παρεμβάσεις στην πηγή του προβλήματος, δηλαδή στην προσπάθεια επίτευξης ειρήνης στη Συρία και καταπολέμησης του ISIS. Προφανώς και σε αυτήν την περίπτωση η Γερμανία θα πρέπει να αντιληφθεί ότι με το να απέχει οικονομικά και πολιτικά από τη διαχείριση και τη διαμόρφωση των διεθνών εξελίξεων δεν προστατεύεται αλλά αποδυναμώνεται και μαζί της εκτίθεται σε κινδύνους και ολόκληρη η Ευρώπη.

Δέκατο, θα πρέπει οι λαϊκιστές να αντιμετωπιστούν όχι με αφορισμούς αλλά με επιχειρήματα, πράξεις και πολιτικές που να τους αποδεικνύουν λάθος. Το να αφορίζονται όσοι ζητούν την κατάργηση του ευρώ ή το κλείσιμο των συνόρων δεν είναι λύση. Το να αντιμετωπιστούν οι ανισορροπίες και τα προβλήματα που δημιουργεί το ευρώ καθώς και το μεταναστευτικό είναι η λύση και η μόνη απάντηση που έχει νόημα απέναντι σε όσους λαϊκίζουν.

Αν τα παραπάνω συμβούν τότε η Ε.Ε. θα γίνει ένας πυλώνας νομισματικής και οικονομικής σταθερότητας, που θα εξασφαλίζει την οικονομική ανεξαρτησία των κρατών τόσο μέσω των τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών όσο και μέσω των οικονομικών και εμπορικών οδών.

Μόνο έτσι το αίτημα των πολιτικών από τους πολίτες για στήριξη της Ε.Ε. θα αποκτήσει νομιμοποίηση. Ειδάλλως, το να ζητούν περισσότερο πίστωση χρόνου με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή οι συνθήκες θα βελτιωθούν τόσο ώστε ο κόσμος να ξεχάσει, είναι μία πολιτική πολύ υψηλού ρίσκου και επικίνδυνη να αποτύχει.

Σημείωση: Λαϊκιστής δεν είναι αυτός που υποδεικνύει ένα υπαρκτό πρόβλημα αλλά που υποστηρίζει μία ψεύτικη λύση για να υφαρπάξει την ψήφο του πολίτη. Για παράδειγμα, δεν ήταν λαϊκισμός του Αλέξη Τσίπρα να υποστηρίζει ότι η πολιτική λιτότητας καταστρέφει την οικονομία αλλά το ότι υποσχέθηκε λύσεις που δεν είχε και που δεν υπήρχαν.

Με τον ίδιο τρόπο δεν είναι λαϊκισμός όταν η Μαρί Λεπέν υποστηρίζει ότι το ευρώ είναι προβληματικό αλλά είναι λαϊκισμός το ότι υποστηρίζει πως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα λύσει τα προβλήματα της Γαλλίας. Αν η Γαλλία αποκτήσει το φράγκο και η Γερμανία με το ευρώ ακολουθήσει μία πολιτική αύξησης επιτοκίων, τότε όχι η Λεπέν ούτε ο Χίτλερ δε θα μπορέσει να σταματήσει τη μαζική φυγή κεφαλαίων από τη Γαλλία προς τη Γερμανία αφού τόσο το φράγκο θα υποτιμάται έναντι του μάρκου όσο και τα επιτόκια στη Γερμανία θα είναι πολύ μεγαλύτερα από τα γαλλικά και έτσι θα συμφέρει κάποιος να βάλει τα χρήματα του στις γερμανικές και όχι στις γαλλικές τράπεζες, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κρίσης ρευστότητας στη μία χώρα και εισροή κεφαλαίων στην άλλη.

Επειδή αυτή είναι μία άλλη συζήτηση, όμως, πριν απαντήσω σε ερωτήματα όπως «τότε πώς ζούσαμε τόσα χρόνια με τα εθνικά νομίσματα» αυτό που θα πω, ως ένας αναλυτής έχει ζήσει από κοντά δεκάδες νομισματικές κρίσεις σε χώρες όπου οι κυβερνήσεις τους ορκίζονταν ότι ήταν αδύνατο να υπάρξει νομισματική κρίση,  είναι μην πιστεύετε έναν πολιτικό που λέει πως έχει μία εύκολη και μαγική λύση. Ή δεν έχει ιδέα τί λέει ή λέει ψέμματα ή και τα δύο. Όσο για το ευρώ και τα εθνικά νομίσματα θα επανέλθω με προσεγγίσεις και στοιχεία που θα λύσουν κάθε απορία και μέχρι τότε δεκτά ερωτήματα μέσω facebook ή στο info@analitis.gr για να απαντηθούν μέσα από τα επόμενα άρθρα.

Πάνος Παναγιώτου

Πηγή :analitis.gr

(*) Οι έντονες σημάνσεις είναι ευθύνη των «Αναστοχασμών»

Νίκος Σίμος

Ρήξη - ανατροπή σε ότι μας κρατάει πίσω και μας χαρακτηρίζει σταθερό απότοκο της Οθωμανικής δουλείας
Νίκος Σίμος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here