O χαφιές

0
15
AP Photo

Κώστας Τσουπαρόπουλος

«Χαμπάρι» δεν είχε πάρει η χούντα για τις διεργασίες που γίνονταν στους κόλπους του φοιτητικού κινήματος τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου του 1973, διεργασίες που κατέληξαν με μισοαυθόρμητο – μισοοργανωμένο τρόπο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι αθρόες άδειες που δίνονταν στο διάστημα αυτό σε «στιγματισμένους» φαντάρους των ταγμάτων της Β. Ελλάδας. Ετσι, στις 14 Νοέμβρη πήρε άδεια για την Αθήνα από το στρατόπεδο «ανεπιθυμήτων» στη Ν. Σάντα του Κιλκίς ο Γιώργης Μέρμηγκας. Και το πρωί της 17 Νοέμβρη πήρε άδεια από το ίδιο τάγμα ο υπογράφων και κατέβηκε στην Αθήνα. Σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Σαν να μη λειτουργούσε η Ασφάλεια ή το Γραφείο Α2 του Τάγματος, που είχε τους καταλόγους με τους «χαρακτηρισμένους» φαντάρους (Α οι αριστεροί χωρίς δράση, Β οι αριστεροί με δράση, Γ οι καταδικασμένοι με δράση αλλά και Ε οι εθνικόφρονες και Χ οι αγνώστων φρονημάτων).

Το πήραν «χαμπάρι» όταν έγινε η εξέγερση. Ετσι και οι δυο μας (Μέρμηγκας και Τσουπαρόπουλος) λάβαμε ένα τηλεφώνημα να συναντηθούμε στην Αθήνα από έναν άλλο αδειούχο, τον Σ., δυο μέρες μετά. Δεν καταφέραμε να κάνουμε τη συνάντηση. Είκοσι χρόνια αργότερα ο Σ., καθηγητής Μαθηματικών πια σε επαρχιακό Γυμνάσιο, παραδέχτηκε κλαίγοντας ότι ήταν «χαφιές» γιατί «η χούντα τον κρατούσε» εξαιτίας ποινικών αδικημάτων και ζήτησε συγγνώμη για ό,τι μας έκανε εκείνη την εποχή (προφανώς γέμισε με «πληροφορίες» τους φακέλους μας). Τη δεχτήκαμε.

efsyn.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ