Οι “νεοφιλελεύθερες λύσεις” της Αμερικανικής οικονομίας

0
28
Γράφει ο κ Γιώργος Γιαμπουράνης*
Χονδρικώς, το ετήσιο έλλειμμα του Αμερικανικού Προϋπολογισμού ανέρχεται στο 1 τρισεκατομμύριο δολλάρια. Πρόκειται περί μυθώδους ποσού, που αν θυμάμαι καλά, συμβαίνει να συμπίπτει ποσοτικώς με το κονδύλιο περί Εθνικής Αμύνης των ΗΠΑ.
Αρχικώς, αυτό το έλλειμμα δεν αποτελεί αξεπέραστο πρόβλημα για τους Αμερικανούς. Απολαμβάνοντας την νομισματική τους αυτεξουσιότητα (το Δολλάριο είναι καταδικό τους και το εκδίδουν αυτοί, όποτε και όσο θέλουν) μπορούν να καλύψουν το όποιο έλλειμμά τους με μια απλή πληκτρολόγηση του σχετικού ποσού στα computers της Federal Reserve Bank, και πατώντας το “enter”, να το “τυπώσουν”, ή “εισαγάγουν”, ή “διαθέσουν” υπέρ του Αμερικανικού Δημοσίου. Και αυτομάτως το έλλειμμα καλύπτεται!!!
Αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να το κάνει η Ελλάς από τότε που μπήκε στο Ευρώ, καθώς της μένει μόνον να «αγοράζει» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα ευρώ που της λείπουν, με αντάλλαγμα ομόλογα χρέους, αυξάνοντας έτσι το ήδη αστρονομικό διεθνές της χρέος.
Βεβαίως έχει και περιορισμό αυτή η αμερικανική δυνατότης. Και αυτός είναι κυρίως ο πληθωρισμός τιμών (τιμάριθμος), όσον και ο πληθωρισμός τιμών ακινήτων (αλλά και αξίας χρηματιστηριακών τίτλων). Διότι σε αυτά τα δύο χτυπάει -και το ύψος τους οξύνει- το πληθωρικό χρήμα. Πολιτικώς, όμως, προηγείται σημασιολογικώς ο τιμάριθμος, καθώς, προσβάλλοντας τα νοικοκυριά, μπορεί να ανατρέψει τις επιδιωκόμενες εκλογικές συσπειρώσεις…
Άρα, το Αμερικανικόν έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι ένα σοβαρό πρόβλημα!
Σε αυτό προστίθεται ο ενσκύψας παγκόσμιος (σχεδόν) πληθωρισμός!
Αυτός ο πληθωρισμός δεν είναι πληθωρισμός ζητήσεως (ήτοι, πολλά λεφτά στις τσέπες των αμερικανών, ή υπερβάλλουσα χρηματοδοτική στήριξις του καταναλωτισμού τους από τις τράπεζες). Είναι πληθωρισμός προσφοράς! Που σημαίνει ελλειμματική προσφορά αγαθών, η οποία αφ΄εαυτής -υπό σχετικώς άκαμπτον ζήτησιν- ανεβάζει τις τιμές τους.
Και αυτό είναι αλήθεια, ως συνέπεια αφ’ενός του υπερδιετούς παγκοσμίου lockdown, που διεσάλευσε τα supply chains προς βλάβην και συρρίκνωσιν της παγκοσμίου προσφοράς αγαθών (άρα, άνοδος των τιμών τους). Αφ΄ετέρου, από το back-fire που έκανε η επιβολή οικονομικών κυρώσεων επί της Ρωσσίας, η οποία (α) κατέστησε τη Ρωσσία πλουσιώτερη καθώς έστρεψε τις ενεργειακές εξαγωγές της σε όμορες ασιατικές χώρες ΥΠΟ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΤΙΜΗΝ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΣΤΕΝΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, (β) διέλυσε τον ανόητο δορυφόρο της Ευρώπης από πλευράς ηυξημένου κόστους παραγωγής και υφεσιακού κλίματος, (γ) συρρίκνωσε την παγκόσμιο ζήτηση δολλαρίων (για πληρωμή εισαγωγών από τις ΗΠΑ, αλλά και εξ υποκαταστάσεως του δολλαρίου ως συναλλακτικού μέσου από χώρες που αντετίθοντο στην ενοχλητική αμερικανική πρωτοβουλία).
Και….. η Federal Reserve Bank, περιποιώντας τιμήν στην φήμη της ως συναυτουργού της Αμερικανικής Υφέσεως του ‘29-΄39, καθώς τότε ηύξησε το επιτόκιο του δολλαρίου επιτείνοντας την συρρίκνωση της οικονομίας, κάνει το ίδιο και τώρα!!!
Το να αυξάνεις τα επιτόκια της οικονομίας σε μια φάση πληθωρισμού ΚΟΣΤΟΥΣ ισοδυναμεί με το να ρίχνεις βενζίνη στην φωτιά. Το ορθόν θα ήταν η απηνής επιτήρησις από μιά «Επιτροπή Τιμών και Εισοδημάτων», την οποίαν όμως απαγορεύει ιδεολογικώς το αυθαίρετον αλλά πρυτανεύον δόγμα του νεοφιλελευθερισμού.
Αλλά έχει λόγον ο παραλογισμός! Όπως επισημαίνει ο ρηξικέλευθος οικονομολόγος Paul Craig Roberts! Εκτίθεται αμέσως κατωτέρω.
Η εξ αιτίας των προεκτεθέντων μειουμένη διεθνής ζήτησις δολλαρίων συμβαίνει να υποτιμά το δολλάριο έναντι των κυρίων εμπορικών του εταίρων. Ο “dollar index” (μεσοσταθμική ισοτιμία του δολλαρίου έναντι των νομισμάτων 6 κυριωτέρων αμερικανικών εταίρων) είδε μια πτώση από το 114 (Σεπ’22) στο 102 (Ιαν’23).
Αυτό συνιστά κόκκινο συναγερμό για την Federal Reserve Bank, καθώς έτσι απομειούται το ενδιαφέρον των διεθνών επενδυτών σε αμερικανικά ομόλογα χρέους, που όσο κι αν κερδίζουν από επιτόκιο (και πιστοληπτική αξιοπιστία) χάνουν σε όρους νομισματικής ισοτιμίας.
Πάει λοιπόν κι αυξάνει τα αμερικανικά επιτόκια με σκοπό την αποκατάσταση τού ενδιαφέροντος των εξωχωρίων επενδυτών, δηλαδή, την άρση της απειλής καλύψεως των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, αδιαφορώντας, φυσικά, για τις ενδοαμερικανικές επιπτώσεις! Που δεν είναι άλλες από την ύφεση, την ανεργία, την επιδείνωση των ανισοτήτων, την κοινωνική αδικία! Χάριν της ασυλίας του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου!
Να πώς κερδίζει ο Νεοφιλελευθερισμός, αυτή η ιδεολογική ψυχοπάθεια, που ξεκίνησε ύπουλα από τον Νεοκλασσικισμό του David Ricardo και διατρανώθηκε από τους Stanley Jevons, Leon Walras, Vilfredo Pareto και όποιον άλλον είχε εντυπωσιασθεί από την (άκυρη εις τα οικονομικά και) υπερβολική χρήση των Μαθηματικών.
Βοήθειά μας!
* Ο κ Γιώργος Γιαμπουράνης είναι οικονομολόγος με ειδίκευση στη μακροοικονομία  
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ