Επικαιρότητα, διεθνή πολιτική και ανησυχίες..

+30
°
C
Μεγ.:+28
Ελάχ.:+22
Κυρ
Τρι
Τετ
Πεμ

Επικαιρότητα, διεθνή πολιτική και ανησυχίες..

+30
°
C
Μεγ.:+28
Ελάχ.:+22
Κυρ
Τρι
Τετ
Πεμ

Επικαιρότητα, διεθνή πολιτική και ανησυχίες..

Επικαιρότητα, διεθνή πολιτική και ανησυχίες..

+30
°
C
Μεγ.:+28
Ελάχ.:+22
Κυρ
Τρι
Τετ
Πεμ

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΉΣ ΔΥΣΤΟΠΙΑΣ ΣΤΟΝ ΆΛΛΟΤΕ ΔΥΤΙΚΌ ΚΌΣΜΟ

Αναζητώντας τους προωθούμενους  μηχανισμούς χυλοποίησης της κοινωνίας στην κατεύθυνση της μετακοινωνίας  και της νεοφεουδαρχικής αντίληψης του κόσμου από τα δυστοπικά κέντρα, έθεσα ένα ερώτημα που δεν απαντήθηκε  επαρκώς

Στο παρόν σημείωμα επιχειρώ μια προσέγγιση απάντησης στο ερώτημα που αφορά την προωθούμενη “μεταπολιτική” και το δυστοπικό περιεχόμενό της, εκκινώντας απ’τον πυρήνα της, που είναι η μετατροπή του πολιτικού κόμματος σε προσωποπαγή εντολοδοχικό μηχανισμό και εκτελεστικό όργανο των νεοφεουδαρχικών κέντρων.

Ας ξαναβάλουμε το ερώτημα:

Γιατί βολεύει η ύπαρξη προσωποπαγών πολιτικών σχημάτων στην “μεταπολιτική” , όπως την θέλει και την σχεδιάζει  η νεοφεουδαρχία;

Με τον όρο “μεταπολιτική” εννοούμε τον “πολιτικό εντολοδοχισμό” , δηλαδή την πιστή εφαρμογή των οδηγιών που το νεοφεουδαρχικό κέντρο εκπέμπει, από επιλεγμένους εντολοδόχους που αποτελούν τους επί κεφαλής των  κυβερνήσεων στα κράτη πειράματα της δυστοπίας στην κατεύθυνση του επιδιωκόμενου στόχου της “μεγάλης επανεκκίνησης” ή νέας φεουδαρχίας

Γιατί τα προσωποπαγή πολιτικά “μπουλούκια” αντικαθιστούν τα οργανωμένα πολιτικά σχήματα αρχών και διαδικασιών με τα οποία πορεύτηκε η μεταπολεμική Δύση;

Στην κατεύθυνση της κοινωνίας χυλού θα ήταν παράξενο να υφίστανται πολιτικοί φορείς (κόμματα) αρχών, που έχουν μια αρθρωμένη και απολύτως συγκεκριμένη οργάνωση με απόλυτη κοινωνική αντιστοίχιση, με συγκεκριμένες και αρθρωτές διαδικασίες εκλογής οργάνων σε όλα τα επίπεδα της οργάνωσης τους, είναι δομικά  πολυκεντρικά, αφού πέραν του προέδρου του χώρου, μια πλειάδα στελεχών έχουν την πολιτική ετοιμότητα να εμπεδώσουν, να συνεχίσουν και να διευρύνουν την κοινωνική επιρροή του πολιτικού χώρου, αποτελώντας τον ηγετικό αρμό του κόμματος

Η ιδεολογική άμιλλα, μέσα στα οργανωμένα πολιτικά σχήματα, αποτελεί την ζωογόνο πνοή της ύπαρξης αλλά και της κοινωνικής επιρροής του πολιτικού φορέα, που μπορεί να αγαλλιάζει πλατιά κοινωνικά στρώματα, πέραν των κοινωνικών δυνάμεων που στηρίζουν την βασική ιδεολογικοπολιτική αρχή του χώρου

Όλα αυτά αποτελούν εχθρό της νεοφεουδαρχίας και των ασύντακτων πολιτικών διαδικασιών που επιδιώκει η ΝΤΠ, ακριβώς γιατί θέλει την πολιτική και κοινωνική  επαναδιαμόρφωση της ανθρωποκεντρικής κοινωνίας σε άλλη  βάση, αυτή του αθροίσματος ανθρωποειδών χωρίς ιστορικές, πολιτικές, πολιτισμικές και ακόμα περισσότερο ιδεολογικές αναφορές και ταξική συνειδητότητα.

Επιδιώκεται από την νέα φεουδαρχία η χυλοποίηση μαζών την οποία θεωρητικοποιεί αφελώς και διανοητικά προκλητικά  σαν “κοινωνία της συμπερίληψης” και  βέβαια επιχειρείται με την ανάλογη προπαγάνδα των προθύμων ΜΜΕ να εμπεδωθεί από την μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, που οδεύει ακούσια  στο ιστορικοκοινωνικό  “σφαγείο” του αφανισμού της

Η επιλογή και προώθηση των προσωποπαγών “πολιτικών ” σχημάτων έχει στόχο την εμπέδωση του εφιάλτη της “μεταπολιτικής” και αποτελεί τον απόλυτο δείκτη της παρακμιακής πραγματικότητας του άλλοτε Δυτικού κόσμου

Στο προσωποπαγές πολιτικό  σχήμα τα πάντα λειτουργούν γύρω από το πρόσωπο του αρχηγού, που αποτελεί το εύκολα διαχερίσημο “εργαλείο” για το δυστοπικό κέντρο και μπορεί να τον αναδείξει σε “προσωπικότητα” ανάλογη της δυσμορφίας που βιώνουμε  – με την στήριξη των κέντρων προπαγάνδας του “ανάποδου κόσμου” που προωθείται – ή μπορεί να τον  εξαφανίσει απ’ το πολιτικό σκηνικό της ενορχηστρωμένης δυστοπίας αν φέρει αντιστάσεις στα αντικοινωνικά και αντιανθρώπινα σχέδια της νεοφεουδαρχίας

Σε οργανωμένα πολιτικά κόμματα αρχών αυτό – και η εν πολλοίς αγοραία και μιντιακή ανάδειξη προσώπου αυθαίρετα ή μεθοδευμένα επιλεγμένου στη θέση του πολιτικά επί κεφαλής του φορέα που έχει επιλεγεί να εξυπηρετήσει την φεουδαρχική αντίληψη του κόσμου  , αλλά και η πολιτική πτώση ενός προέδρου  –  δεν μπορεί να συμβεί με εύκολο τρόπο  από την ίδια την δομή και την ουσιαστική λειτουργία τους

Αν για παράδειγμα δεν γίνονταν  η εκλογή αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ με την παρωδία των διαδικασιών του 2007 – εκλογή αρχηγού από την κοινωνία με την αόριστη έννοια του όρου, στις οποίες μπορούσαν να συμμετέχουν οι πάντες που για μια ημέρα θα δήλωναν δήθεν πολιτικοί φίλοι του  χώρου – την οποία ακολούθησαν όλοι οι πολιτικοί συστημικοί φορείς έκτοτε και κατ’ εντολήν  στην Ελλάδα –   θα μπορούσε ο ΓΑΠ να εισηγηθεί το βασικό μνημόνιο του 2010 σε συντεταγμένο συνέδριο;

Σας βεβαιώνω – γνωρίζοντας τον χώρο, αφού υπήρξα στέλεχος του ως το 1994, και τις οργανωμένες πολιτικές διαδικασίες ενός ουσιαστικού πολιτικού κόμματος –  πως ΌΧΙ!

Ο Γ Α  ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΘΑ ΕΊΧΕ ΑΝΑΤΡΑΠΕΊ ΑΠΟ ΤΟ ΊΔΙΟ ΤΟ ΣΥΝΈΔΡΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ  ΧΏΡΟΥ  ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΈΤΡΕΠΕ ΤΟΝ ΠΕΡΑΙΤΈΡΩ  ΙΣΤΟΡΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΌ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, μετά την “λαίλαπα” Σημίτη

Να λοιπόν, που απ ‘το Ελληνικό παράδειγμα συμπεραίνεται, το γιατί η δυτικότροπη δυστοπία επιλέγει την ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΉ ΦΑΛΚΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ, εκκινώντας απ’ τον Συνταγματικό της πυρήνα , που είναι ο λόγος ύπαρξης και η λειτουργία του πολιτικού φορέα σαν κύτταρο της αστικής δημοκρατίας, αξιοποιώντας “σοφιστικές” απόψεις περί ελευθεριότητας, τις οποίες περνά στους δέκτες της (πολίτες)  μέσα από μια περίτεχνη όσο και βλακώδη προπαγάνδα , σαν δημοκρατική εξέλιξη και  ελευθερία, προωθώντας άναρχες και ελευθεριακές αρχές αποσάθρωσης του ιστού της κοινωνίας των πολιτών

Οι άναρχες και ελευθεριακές πολιτικοκοινωνικές δομές οδηγούν την κοινωνία  κατ’ ευθείαν στην φεουδαρχική διαμόρφωση του διοικητικού μοντέλου της και αυτό τα τέρατα που σχεδιάζουν την μετακοινωνία το γνωρίζουν καλά, άλλωστε έτσι δρούσαν οι αγγλοσάξονες αποικιοκράτες για αιώνες

Να λοιπόν πως γίνεται φανερό ότι η επιλογή φαλκίδευσης της δημοκρατικής και ελεύθερης  έκφρασης της κοινωνίας και μέσα από τους – μεταλλαγμένους δίκην  εταιρειών – πολιτικούς φορείς  στον άλλοτε Δυτικό κόσμο, αποτελεί αμετάκλητο εργαλείο στα χέρια των “ιδιοκτητών του κόσμου” στην πορεία για την ολοκλήρωση του ψυχότροπου “οράματος” της μετακοινωνίας

Να πως γίνονται εύκολα ερμηνεύσιμα τα “φαινόμενα” προσώπων που έρχονται σαν κομήτες στο υποθηκευμένο πολιτικό σκηνικό του παρηκμασμένου Δυτικού κόσμου και που  ” τυχαία.” έχουν άρρηκτη σχέση με το WEF  και τα πολιτικά κέντρα της δυστοπίας εκείθεν του Ατλαντικού

Έτσι ερμηνεύεται και η παράδοση των θεμελιακών πολιτικών διαδικασιών, σαν αυτό της εκλογικής διαδικασίας ανάδειξης των πολιτικών εκπροσώπων της κοινωνίας, στον επιχειρηματικό κύκλο ιδιωτικών  ανώνυμων εταιριών απολύτως ελεγχόμενων από τα νεοφεουδαρχικά κέντρα.

Μόνο έτσι ερμηνεύεται το τρανταχτό “φαινόμενο” Κασσελάκη στην εδώ αέναη αποικία χρέους ή το “φαινόμενο” Μακρόν στην Γαλλία με ότι προηγήθηκε για την ανάδειξή του  ή το αντίστοιχο Σούνακ στην Βρετανία ή αυτό του Ρούτε στην Ολλανδία και όλα τα ανάλογα “φαινόμενα” σχεδόν στην ολότητα των χωρών της παρηκμασμένης Δύσης που εμφανίζονται προκειμένου να προωθήσουν την δυστοπία της μεταπολιτικής και στην ουσία αποτελούν τους εντολοδοχικούς  μηχανισμούς των νεοφεουδαρχών

Αυτά τα “φαινόμενα” έκφρασης της μεταπολιτικής  είναι και στην ουσία τους ταυτόχρονα  οι εκφάνσεις της υποθήκης του ανθρωποκεντρικού κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης  με το οποίο πορεύτηκε ο άνθρωπος αιώνες πάνω στον πλανήτη

Να πως οφείλει να γίνει αντιληπτό ότι η ιστορική ρήση του Φρανσουά Μιτεράν στο τέλος της προεδρίας του  “μετά από εμάς έρχονται οι λογιστές” έχει μακροπολιτική ιστορική έδρα και βάση, αν αναλογιστεί κανείς τα ταραγμένα χρόνια του μέσου της δεκαετίας του ’90 που μας έφεραν εδώ, την μετατροπή της παραγωγικής οικονομίας σε οικονομία του χρηματοπιστωτικού τζόγου και την τροπή  της πολιτικής σε διαχειριστικό εργαλείο των χρηματοπιστωτικών κέντρων που θέλουν την διοίκηση του κόσμου , αφού είχε δυστυχώς μεθοδευτεί, με την συμμετοχή των ίδιων  κέντρων  και η διάλυση του πολιτικού αντίποδα που ήταν το “σύμφωνο Βαρσοβίας”

Η παρακμή της πολιτικής στον άλλοτε Δυτικό κόσμο περνά μέσα από την επιχειρούμενη μεταπολιτική των προσωποπαγών πολιτικών σχημάτων – “μπουλουκιών” που αποτελούν ένα είδος “εταιριών περιορισμένης ευθύνης” και στόχο έχουν την εντολοδοχική δράση εφαρμογής και εμπέδωσης του εφιάλτη της Νέας Τάξης Πραγμάτων, όπως εύσχημα αποκαλούν οι δυστοπιστές το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας

Το μέγα ζητούμενο είναι αν οι κοινωνίες του άλλοτε Δυτικού κόσμου θα επιτρέψουν την εδραίωση της δυστοπίας μετατρεπόμενες σε μαζικά πειραματόζωα  γράφοντας το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού

Θέλω να πιστεύω ότι, έστω και αργά, οι άνθρωποι θα αντισταθούν διασώζοντας τον θεμελιακό τους ρόλο στην εξέλιξη της ζωής αλλά και της ιστορίας αυτού του πλανήτη.

 

Πάντοτε ευπειθής

 

Νίκος Σίμος

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media