Το πρόσωπο του συνδικαλιστή

0
91
Θα μιλήσω από καθαρά προσωπικές και αχρωμάτιστες εμπειρίες.

Για πολλά πολλά χρόνια απέχω συνειδητά από κάθε συνδικαλιστή δραστηριότητα και αυτό γιατί οι πρώτοι συνδικαλιστές που γνώρισα ζούσαν τη χρυσή εποχή του ΠΑΣΟΚ που φυσικά διέλυσε σε βάθος κάθε συνδικαλιστική ευσυνειδησία. Είτε από αφέλεια είτε από βαθιά γνώση το τότε σύστημα εκμεταλλεύτηκε τις δυο μεγαλύτερες αδυναμίες ενός ανθρώπου, τη δίψα για το χρήμα και τα κλειστά μάτια του οπαδού. Έτσι οδήγησαν τα κινήματα στη παρακμή τους.
Οι άλλοι, οι γνήσιοι, που πάντα πάλευαν για τα πραγματικά δικαιώματα είχαν πρόβλημα γιατί οι παροχές ήταν μεγαλύτερες των απαιτήσεών τους και βολεύτηκαν μέσα σε όλο αυτό ψιθυρίζοντας και όχι πια φωνάζοντας. Παράλογη εποχή που τελικά αποδείχτηκε ένα μικρός γυάλινος κόσμος που έσπασε πάρα πολύ εύκολα.
Πρόσφατα ήρθα σε επαφή πάλι με αυτό το χώρο εντελώς τυχαία.
Μετά από τις σφαλιάρες της κρίσης, τους νέους ηγέτες που είναι πυροτεχνήματα λίγων λεπτών και τη σταθερή εξαπάτηση των πολιτών από τους δυστυχώς περισσότερους πολιτικούς, φαίνεται ότι πλέον έφτασε η συνδικαλιστική εποχή του έπαθα-έμαθα.
Διαπίστωσα άλλη ορολογία, άλλες λέξεις πιο απλές και πιο καθημερινές. Ωρίμασαν τα μυαλά, ο στόχος έγινε κοινός για όλους και πλέον έχω την αίσθηση ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για τα προβλήματα των εργαζομένων γιατί και οι ίδιοι ζουν  σε αυτή τη κατάσταση που έχουμε περιέλθει. Μάλλον οι μικροπολιτικές και οι εργατοπατέρες περάσαν στην πλειοψηφία τους σε άλλη εποχή. Μπορεί να υπάρχουν ακόμη δείγματα αλλά όταν βάλεσαι από παντού σε οικονομικό κυρίως επίπεδο το μόνο που σου μένει είναι η αξιοπρέπεια.
Αυτό είναι που εξέλαβα τελικά. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια μάχονται από χαμηλά χωρίς υπεροψία για το καλό όλων.

Ελπίζω αυτή η μικρή μου ματιά στο σημερινό πρόσωπο του συνδικαλιστή να είναι και η αληθινή.

 

 

Δον Κιχώτης

Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιός μπορεί να πει τι είναι τρέλα και τι είναι λογική; Ίσως τρέλα μπορεί να είναι, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την "πραγματικότητα". Ίσως αυτό να είναι τρέλα. Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια. Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ' όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι."
Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Δον Κιχώτης

Latest posts by Δον Κιχώτης (see all)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ