Υπέρ-Πλεόνασμα Με Ύφεση: Η Συνταγή Της Καταστροφής !…….

0
13

Είναι επίσημο: Η Ελλάδα κατέγραψε δύο διαδοχικά τρίμηνα συρρίκνωσης της οικονομίας και μπήκε σε ύφεση για πρώτη φορά από το 2013. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έδειξαν συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,1% σε τριμηνιαία βάση στο α’ τρίμηνο του 2017, μετά από συρρίκνωση 1,2% στο δ’ τρίμηνο του 2016, με την ύφεση σε ετήσια βάση να διαμορφώνεται στο 0.5%.

Όχι ότι τα πράγματα πήγαιναν, σε οποιονδήποτε τομέα, καλά μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα έχει να δει ρυθμούς και ενδείξεις ανάρρωσης της οικονομίας από το 2014. Όμως τώρα τα πράγματα πηγαίνουν πολύ χειρότερα. Και πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά;

Μεταξύ της καταστροφικής διαπραγμάτευσης που οδήγησε στο 3ο Μνημόνιο το 2015 και της ατέρμονης διαπραγμάτευσης που κατέληξε στο 4ο Μνημόνιο το 2017, η κυβέρνηση Τσίπρα έπαιξε τα ρέστα της στο υπέρ – πλεόνασμα του 2016.

Με φορολόγηση ρεκόρ και μαζικές περικοπές σε συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, κατέγραψε πρωτογενές πλεόνασμα 3.9% όταν ο μνημονιακός στόχος ήταν στο 0.5%, στερώντας από την Ελληνική οικονομία δισεκατομμύρια ευρώ.

Χωρίς ίχνος αναπτυξιακής πολιτικής και αψηφώντας όλα τα ματωμένα μαθήματα των πρώτων ετών της κρίσης σχετικά με τις δραματικές επιπτώσεις της υπέρμετρης λιτότητας, ακολούθησε τη στρατηγική του “όλα ή τίποτα”, ποντάροντας σαν κοινός τζογαδόρος την τύχη της χώρας σε ένα πλεόνασμα μαμούθ, με στόχο να δημιουργήσει ένα ψευδολόγημα πολλαπλών χρήσεων, τόσο για εσωτερική κατανάλωση προς τους βουλευτές της, τα ΜΜΕ και τους πολίτες, όσο και ως διαπραγματευτικό χαρτί με τους θεσμούς, για την οικονομία και το χρέος.

Όμως η οικονομία συρρικνώθηκε και το χρέος αυξήθηκε, με τις προβλέψεις της κυβέρνησης να αποδεικνύονται πιο άστοχες από του ΔΝΤ και με τους στόχους του προϋπολογισμού και του Μνημονίου να τινάζονται στον αέρα, παίρνοντας μαζί τους και τη «λύση» για αιώνια πλεονάσματα που ο πρωθυπουργός πρότεινε στους θεσμούς για το χρέος.

Όμως αν και το μείγμα οικονομικής πολιτικής Τσίπρα είναι καταστροφικό και η επιστροφή στην ύφεση ό,τι χειρότερο για την βαθιά πληγωμένη οικονομία και την εξαντλημένη ελληνική κοινωνία, η ανάδειξη της αποτυχίας αυτής της συνταγής και η ολοκληρωτική διάψευση της υπόθεσης ότι θα δημιουργήσει την προοπτική για ανάπτυξη και έξοδο απ’ την κρίση, μπορεί να έχει και θετικές συνέπειες για την Ελλάδα.

Αυτό γιατί ακυρώνει την επιχειρηματολογία της Γερμανίας και ειδικά του Β. Σόιμπλε περί μακροχρόνιας βιωσιμότητας των υψηλών πλεονασμάτων και ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας από μία πολιτική που θα την πληρώνει για δεκαετίες.

Όμως συνήγορος του Γερμανού υπ. Οικονομικών είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην διάψευση του πρώτου είναι αυτός που θίγει το κομματικό συμφέρον του δεύτερου.

Γιατί για να μπορέσει η κυβέρνηση να προωθήσει μία ρεαλιστικότερη των αιώνιων υψηλών πλεονασμάτων προσέγγιση για την οικονομία και το χρέος, θα πρέπει να αναγνωρίσει το ανέφικτο της τρέχουσας θέσης της. Αλλά ενώ μία τέτοια αλλαγή στάσης, μακροπρόθεσμα, θα δικαιώνονταν από την ιστορία, στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα θα υπονόμευε τα μικροπολιτικά συμφέροντα της κυβέρνησης.

Και αν το παρελθόν αποτελεί καλό οδηγό για το παρόν και το μέλλον, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως ο Αλ. Τσίπρας μπορεί με περισσή ευκολία να προθυμοποιηθεί να ρισκάρει το μέλλον της χώρας του αλλά πολύ δύσκολα θα αποδεχτεί να ρισκάρει το μέλλον του κόμματος του, ασχέτως με το ποιο είναι το διακύβευμα.

Έτσι, το πιθανότερο είναι η κυβέρνηση να εξαντλήσει και τα τελευταία αποθέματα φαντασίας και αντοχών της, σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι με στόχο να πείσει το λαό ότι η ύφεση είναι ανάπτυξη, τα πλεονάσματα είναι λύση και η ίδια είναι αξιόπιστη και ικανή να βγάλει τη χώρα απ’ τα Μνημόνια. Όμως τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια.

Πάνος Παναγιώτου

Πηγή:analitis.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ